Audio

2011 in cd’s – Deel 1

Selah Sue - Selah Sue

Aan het begin van het afgelopen jaar had ik één goed voornemen en bestond eruit iedere maand een cd te kopen. Ik hou van cd’s, ook al zullen ze ooit verdwijnen (men voorspelt het trieste einde al tegen 2013). Ik steek liever een plat schijfje in mijn autoradio dan een ipodkabel (deels omdat mijn autoradio daar geen aansluiting voor heeft, maar dat laten we er even buiten). Ik doe het echter ook voor het gevoel van een nieuw plastic doosje, de eerste luisterbeurt in de hoop dat die voldoet aan mijn verwachtingen, de verhalen die erbij horen die er bij digitale bestanden vaak zelden zijn en alles wat er nog mee te maken heeft. Zaligheid.

Ik ben er wonderwel in geslaagd dit voornemen vol te houden en ik wil deze aankopen en memoires die eraan vast hangen graag met jullie delen. Daarom is dit de eerste van vier blogposts, kwestie van het niet té lang te maken per keer. Tot zover mijn inleidende uitleg, zoals het een goed jaarverloop betaamd start ik nu met de maand januari.

01. Novack – Sequences & Stills

Het eerste album van het jaar blijkt achteraf het minst bekende van de reeks te zijn. Novack is een Nederlandse indiepop groep met roots in Utrecht. Ik ben erbij terecht gekomen door de Luisterpaal van 3 voor 12. De muziek heeft iets betoverend in zich, en past perfect in de categorie ‘strandwandelmuziek’ op een herfstige dag. Er is echter nog iets dat dit album speciaal maakt. Het werd geïntroduceerd met de slogan ‘how 500 stills make a sequence’, de eerste 500 albums hebben stuk voor stuk een unieke cover. Dankzij dit fijne concept was ik helemaal om en kocht ik het album, en zoals jullie zien heb ik cover nr. 222 bemachtigd (22 was er ook nog maar hoe meer 2’s hoe beter). Ondertussen zijn de unieke hoezen allemaal de deur uit maar de muziek op zich blijft ook zeker een aanrader. Luister eerst naar: The Lost and Found, Focus on Details & November Calls.

02. Das Pop – The Game

Naast Entropology van School Is Cool was deze nieuwe van Das Pop in mijn ogen de meest gehypte ‘deze week bij Humo’ plaat van het jaar, daar heb ik ‘m dan ook bij gekocht. Waarom? Wel, ik heb al jaren een soort haat-en-liefde verhouding met de groep. Ze slagen erin om geniaal vrolijke muziek te maken, maar bij een overdosis hoef ik ze weken niet meer te horen of zien, en dat heb ik maar met weinige andere groepen. Ik zag ze ondertussen twee keer live op Crammerock, telkens opnieuw een entertainende show voor ‘de vrienden van het festival’ zoals Bent Van Looy het mooi omschreef. Toch wist hun recentste album mij niet helemaal te overtuigen. Er staan zeker en vast goede nummers op maar bij het derde, Flowers in The Dirt, steekt het mij al tegen. De ideale plaat van Das Pop zou vermoedelijk een live-album zijn, waarbij ze hun fijnste nummers aan mekaar rijgen. Daar zou ik de volle pot voor betalen, voor ‘The Game’ niet. Luister eerst naar: The Game, Skip The Rope (+ leuke videoclip, gefilmd door veel verschillende fans in het SMAK, kijk zelf hieronder)

Selah Sue – Selah Sue

Als er over één artiest veel commotie was op Twitter het afgelopen jaar (Milow rekenen we niet even niet mee) dan was het wel over haar. Ik geef toe, haar kapsel heeft inderdaad iets weg van een ontplofte eekhoorn maar om dat te compenseren heeft ze ook een unieke stem waar ik jaloers op ben. Zelf volg ik haar ook al iets langer dan voor haar grote bekendheid. Het eerste concert dat ik zag was op Crammerock in 2009, dat was omstreeks 16 uur in de namiddag. Er stonden misschien honderd mensen, haar repertoire bestond uit maximum tien nummers en die werden gespeeld door niets meer dan een akoestische gitaar. Ze sloeg erin om iedereen tijdens ‘Mommy’ te laten zitten en het stilste publiek te hebben dat ik ooit hoorde bij een optreden. Magisch.

Op een try-out in de foyer van de stadsschouwburg in Sint-Niklaas zag ik haar terug, met een volledig geëquipeerde band en massaal veel nieuwe nummers. Dit was anders, het voelde aan alsof de band meester was over haar muziek in plaats van zijzelf. Eind december 2010 was de laatste keer dat ik haar zag, op haar uitverkocht pre-release album concert in Vooruit. Hier had ze de balans terug gevonden met haar muzikanten. Haar debuutalbum is hier een voortvloeisel van met evenveel ‘rustige’ versies als iets bombastischere versies van haar nummers. Het werd voor mij één van de beste platen van 2011. Luister eerst naar: This World, Black Part Love (hieronder een akoestische versie, zoals ik haar het liefste hoor) & Please (met Cee-Lo Green).

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

4 reacties

  1. Pingback: 2011 in cd’s – Deel 4 | Twee Huizen Verder

  2. Pingback: 2012 in CD’s | Twee Huizen Verder

  3. Pingback: 2011 in cd’s – Deel 3 « Twee Huizen Verder

  4. Pingback: 2011 in cd’s – Deel 2 « Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?