Audio

2011 in cd’s – Deel 3

The Black Box Revelation - Silver Threats

Zoals ik in Deel 1 en Deel 2 reeds uitlegde, ben ik erin geslaagd mijn voornemen om het afgelopen jaar iedere maand een cd te kopen vol te houden. De maanden januari, februari, maart, april, mei en juni hebben we al achter de rug. In dit deel ga ik verder vanaf juli.

07. Beyoncé – 4 (Deluxe Edition)

Queen B is met voorsprong de bekendste artieste waarvan ik een cd kocht vorig jaar. Deze dertigjarige Amerikaanse is ondertussen al aan haar vierde cd toe. En hier nam ze duidelijk haar tijd voor, er zit een kleine drie jaar tussen de release van ‘I Am… Sasha Fierce’ en de recentste ‘4’. Het is dan ook duidelijk dat kwaliteit primeert boven kwantiteit. De teksten gaan breder, de melodieën ook en haar ijzersterke stem die blijft uiteraard dezelfde. Ik hoor haar uptemponummers nog steeds het liefste maar op dit album weten ook de ballads mij te bekoren vooral in ‘Start Over’ vind ik mezelf terug. Toch is dit ook een zomers album, vandaar de releasedatum vermoed ik, waarvan Party en End of Time het langste blijven hangen. Misschien heeft dat gevoel er ook mee te maken dat ik dit kocht in Barcelona, het is hoegenaamd een beetje een vreemde traditie dat ze haar cd’s uitbrengt wanneer ik in het buitenland ben. Overigens heb ik dit keer wederom de deluxe versie gekocht omdat op die tweede cd steevast enkele van de beste nummers blijken te staan, waaronder Schoolin’ Life. Het enige wat ik nog mis, is een Europese tour voor dit album. Waarom moeten die baby’s toch altijd roet in het eten gooien? #grom Voor mij is dit het beste buitenlandse album van 2011. Luister eerst naar: Start Over, End of Time & Schoolin’ Life (het onderstaande filmpje is er een topversie van in Roseland)

08. Arsenal – Lokemo

Dit is met voorsprong de beste live band die ik ooit zag. Het concert dat ik zag vond plaats op de Lokerse Feesten in augustus, één van de twee festivals die ze aandeden het afgelopen jaar. Eenmaal het nummer ‘Melvin’ werd ingezet verscheen er een warme zomerzon aan de nogal donkere, dat heb je wel eens om middernacht, hemel. Het was een fantastisch concert de stemmen waren loepzuiver en de duetten van de zanger en zangeres overheerlijk. Na afloop van het concert kocht ik hun recentste album, Lokemo. Wanneer ik er naar luister komt een stukje van de festivalsfeer terug, maar niet alles. De harmonie op deze cd is een beetje zoek. Ik hou meestal wel van veel verschillende stijlen op één plaat, maar hier mist een broodnodige samenhang. Het verloop van One Day At a Time naar Pacific klopt totaal niet qua sfeer. Toch zijn het beide goede nummers. Misschien was een andere schikking beter geweest, ik weet het niet. Sommige liedjes passen ook helemaal niet bij de rest, zoals I-330 bijvoorbeeld. Ik vraag me af of het beter was geweest wanneer dit twee aparte cd’s waren. Al zou ik dan sowieso meer luisteren naar dat met tracks zoals Lokemo erop. Ik weet na een half jaar nog altijd niet goed wat ik van dit album in z’n geheel moet vinden. Het enige wat ik nog kan zeggen is dat je een mogelijkheid zou hebben om naar één van hun optredens te gaan, je al weg zou moeten zijn. Luister eerst naar: Lokemo, Fear of Heights & Melvin En het onderstaande nummer, dat bezorgt me zalig zomergevoel.

09. Dave Brubeck – Greatest Hits

Qua contrast met de andere cd’s kan dit wel tellen denk ik. Ten eerste is deze STOKoud, meer bepaald van 1967, dat is vér voor mijn tijd en ten tweede is het Jazz. Ik ben verzot op jazz maar ik heb bijna geen cd’s die thuishoren in dat genre. Dat is vermoedelijk omdat ik er te weinig van ken, ook al luister ik vaak naar Radio Swiss Jazz en dergelijke meer. Ook al is het een chaotisch en onvoorspelbaar genre, ik word er altijd rustig en goedgezind van. Zo ook van deze cd. Ik heb een half uur staan snuisteren in de Jazz-afdeling van de Fnac, maar gezien ik als studente niet al het geld van de wereld bezit, nam ik enkel deze mee. Wanneer ik de Lotto win koop ik de rekken leeg. Dat is wel één van de nadelen van cd’s t.o.v. van digitale downloads, ze kosten veel meer geld. En ja, soms heb ik dat er voor over en soms niet. Recentelijk heb ik wel tijdens de ledendagen een Fnac kaart gekocht, dus ik hoop op termijn toch iets meer van mijn geld over te houden maar dit even terzijde.  Zoals het een greatest hits album betaamd, staan op dit album z’n bekendste nummers waar ik toch slechts enkele van kende. Volgens mij zit mijn leeftijd daar voor iets tussen. Ach ja, dit is gewoon een goede cd. Ik ga daar geen doekjes om winden en ‘m ‘uitleggen’ kan ik evenmin, dat is jazz. Beluistert u hem gewoon zelf. Luister eerst naar: Take Five (onderstaande beelden zijn van een concert in België in 1964), Bossa Nova U.S.A. & Unsquare Dance

09 bis. The Black Box Revelation – Silver Threats

Eigenlijk kocht ik in september twee cd’s, vandaar dat deze het getal 09 bis draagt. Een gewone bis is het echter niet. Dit is samen met nummer 10 (zie volgende post) het ruwste en hevigste album dat ik vorig kocht. De groep kwam op Crammerock (ja ik kom daar al lang) in september vorig jaar hun enige Belgische festivalconcert spelen. En het was verdorie goed! Werd geprezen als één van hun beste optredens het afgelopen jaar. Dat kon ik niet goed zeggen gezien het de eerste keer was dat ik hen bezig zag. De tent stond bomvol, het goot nu eenmaal buiten, en de sfeer zat er goed in. Ja, dat is één van mijn meer memorabele herinneringen aan vorig jaar. Na het concert besloot ik dan ook om bovenstaande cd te kopen. Vooral de uptempo nummers spreken me aan, de tragere vind ik iets minder maar daarom zeker niet slecht. Het leuke aan dit fysieke album is dat de zilveren laag die je ziet je er kan afkrabben, zoals bij een Win For Life biljet en dergelijke meer. Er staan al massaal veel krassen op en toch heb ik er daar geen enkele zelf van gezet. Dat toont nog maar eens dat een cd iets is dat je mee neemt. In de auto, in de kast, op het bureau en weer terug de auto in. Ik heb het gevoel dat die krablaag er ooit wel af zal zijn. Tevens het moment dat dit album grijsgedraaid zal zijn volgens mij… Luister eerst naar: High On A Wire, You Better Get In Touch With The Devil & Love Licks Hieronder de clip van ‘Do I Know You’.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?