Audio

2011 in cd’s – Deel 4

Geike - For The Beauty Of Confusion

Zoals ik in Deel 1Deel 2 en Deel 3 reeds uitlegde, ben ik erin geslaagd mijn voornemen om het afgelopen jaar iedere maand een cd te kopen vol te houden. De maanden januari, februari, maart, april, mei, juni, juli, augustus en september hebben we al achter de rug. In dit finale deel ga ik verder met de laatste drie maanden van vorig jaar, en we beginnen in oktober.

10. Black Box Revelation – My Perception

Sommigen onder jullie hadden het misschien al vermoed na mijn verwijzing bij cd 09 bis (The Black Box Revelation – Silver Threats) dat dit nog een cd van dezelfde groep zou worden. Silver Threats dateert dan ook al van 2010 terwijl deze laatste werd uitgebracht in oktober vorig jaar. Het leek me best aangenaam ook eens twee albums van dezelfde groep met mekaar te kunnen vergelijken, al is dat zeker niet de hoofdreden waarom ik ze beide kocht. Dat is omdat ze gewoon goed zijn. Het eerste wat mij opviel bij MP is dat dit album een positievere ondertoon heeft dan die waar ik over sprak bij ST, zelfs in de slomere nummers, en dat bevalt me wel. Rattle My Heart had best nog een zomerhit kunnen worden, ook al is die eer meestal voorbehouden voor pop-nummers die vaak op niets lijken. Zelfs het meer dan zeven minuten durende ‘Sealed With Thorns’ blijft boeien tot de laatste noot. Het enige mindere kantje aan dit album is dat ik me afvraag hoelang ze het publiek nog zullen blijven verrassen met enkel een gitaar en een drumstel. Op de duur zijn de mogelijkheden daarvan ook uitgeput, en dat begin je ergens wel wat te merken op deze plaat. Vandaar lijkt me dit een sterke ‘afsluiter’ van een periode, en hoop ik dat ze op hun volgende plaat iets nieuws uitproberen dat nog steeds bij de rest van hun repertoire past. Ik wens hen er veel succes mee en ondertussen geniet ik nog wat verder van My Perception. Luister eerst naar: Madhouse, Rattle My Heart & Sealed With Thorns Het filmpje is dit maal een live versie van My Perception op Crammerock.

11. Geike – For The Beauty Of Confusion

Van een hoop stevige gitaren naar een dame met een band die ook zelfverzekerd in z’n schoenen staat, maar dan in een helemaal ander genre nl. electropop. Ik spreek over Geike, en ja dat is ‘dedie van Hooverphonic’. Ze zal wellicht nooit helemaal van dat label verlost geraken, maar ik vind dat men dat toch zou moeten proberen want wat ze nu doet heeft er nog maar bitter weinig mee te maken. Haar muziek is breekbaar doch meeslepend, de teksten vertellen verhalen. Iets wat je niet vaak meemaakt op debuutalbums. De melodieën zitten juist en de muziek past perfect bij haar stemcapaciteiten, iets wat bij Hooverphonic niet altijd het geval was. Ook krijg je hier tenminste het gevoel dat ze meent en weet wat ze zingt, dat is aangenaam. Het is een cd die ik moeilijk vind om te beschrijven, daarom ga ik dat ook niet te veel proberen doen en raad ik jullie gewoon aan om eens te luisteren. Of nog beter, ze eerst live te proberen zien, zoals ik ook deed. Het verslag daarvan vindt u hierLuister eerst naar: In Gold (de kippenvelversie in Vooruit staat hieronder) , Unlock & For The Beauty Of Confusion

12. Gabriel Rios – Two Compilations

Gabriel Rios, tja, need to say more? Een man met muziek die iedereen direct in een zomerse feeststemming kan zetten. Ik had nog nooit een plaat van hem gekocht maar toen ik deze zag op een koude winteravond, met een tracklist met enkel goeie nummers, kon ik hem toch niet goed laten liggen. Ik schafte ‘m samen met een jeugdvriendin aan.  Je zou kunnen zeggen, waarom koopt niet één iemand hem en doe je daarna digitale deelpraktijken? Wel, het deed ons denken aan vroeger. Toen we als 13-jarige meisjes lang konden sparen om beiden toch maar diezelfde cd te kopen, en er dan over te praten omdat het op een manier gedeelde luisterervaringen zijn. Dat babbelen hebben we (nog) niet gedaan, maar die herinnering aan vroeger, die weet zij even goed als ik ze weet. En zal nog lang blijven hangen aan deze plaat. Luister eerst naar: Unrock, Angelhead & Dauphine
Onderstaand filmpje is een cover van ‘Crazy’ van Gnarls Barkley.

Conclusie

Zo, het zit erop. De herinneringen werden opgehaald en vastgelegd. De cd’s werden één voor één opnieuw in mijn cd-speler gestopt om mijn eerlijke oordeel te kunnen vellen op basis van een verse luisterbeurt. Op muzikaal vlak was 2011 een erg goed jaar. Want naast het kopen van cd’s heb ik ook heel wat optredens bijgewoond, die één voor één op mijn netvlies zijn blijven hangen. Ik weet niet of ik dit voornemen volledig zal verlengen voor het komende jaar, ik ga zeker albums blijven kopen, maar heb ook beseft dat dit vrij dure aankopen blijven. Iets wat ik in tijden van internetstreaming alleen maar betreur. Ik gebruik uiteindelijk ook Spotify, Grooveshark en dergelijke meer omdat het gewoonweg veel te duur is om al die cd’s te kopen en aan digitale bestanden wil ik mijn geld dan weer niet geven. Kan ik ze beter streamen. Ach ja, uitsterven zal ie toch, het ronde schijfje dus waarom zouden ze de prijzen nog verlagen. Ik denk dat ik eerder nog ietsje meer naar concerten zal proberen gaan, zo’n ervaring blijft me uiteindelijk evenveel bij als de verhalen die bij mijn cd’s horen.

Door al die streamingsmogelijkheden ontdek ik echter ook veel nieuwe muziek die ik dan weer niet direct op cd wil hebben. Ik denk wel dat ik hier in de toekomst ook af en toe iets over zal posten, omdat ik schrijven over muziek leuk vind, en omdat ik hoop dat jullie die schrijfsels leuk vinden uiteraard…

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: 2012 in CD’s | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?