Audio

Hooverphonic in het Sportpaleis

Intro

Vorige week vrijdag gaf Hooverphonic zijn langverwachte eerste concert in het sportpaleis, mét 65-koppig orkest onder leiding van Cédric Murrath. Het voorprogramma deed echter het ergste vermoeden: een rampzalige geluid vanwege een veel te slechte akoestiek in de grote zaal. Gelukkig was August Albert snel van het toneel verdwenen. Het half uur durende intermezzo werd gevuld met het het tevoorschijn toveren van witte tapijten en verlichting én zacht begeleid door de nieuwe plaat van Balthazar.

Omstreeks half tien was het podium volzet met muzikanten. Reeds in de intro haalden ze al veel uit hun grote kast. Als deze muziek ook door Callier is geschreven, deed hij zeker een knipoog naar de filmmuziek. Het zou me niet verbazen moesten ze hiervoor ambities koesteren. Het wordt reeds langer gefluisterd dat de groep goede muziek heeft voor James Bond. Het eerste nummer, Plus Profond uit de oude doos, ging zéker op dit elan verder. Duister en mysterieus net zoals Noémie zelf in het midden van twee gigantische grote gordijnen. Machtige opener, direct kippenvel.

Vervolgens haalden ze er meerdere songs van hun meest recente studioalbum door om vervolgens weer terug in de tijd te gaan. Club Montepulciano heb ik altijd al een super nummer gevonden, Noémie veranderde de lyrics subtiel en gaf er zo haar eigen toets aan. Dit deed ze de gehele avond, ze zette haar volledige stembereik mee en wist steeds dynamiek te geven aan de liedjes. Chapeau hiervoor.

Over de cover van Massive Attack blijf ik mijn twijfels hebben. Hoewel het heel mooi georchestreerd was, hebben ze er toch de assertiviteit van het origineel uit gehaald. En dat vind ik jammer. Gelukkig werd dit direct goed gemaakt met Expedition Impossible, een nummer dat er dankzij de orkestratie enorm op is verbeterd en zeker bij mijn favorieten hoort van deze avond. Weer alle armharen rechtop.

De bindteksten van Alex waren even brilliant als irritant, maar dat zijn we wel gewoon. Ik nam het hem niet kwalijk, gezien hij er mensen voor laten zorgen heeft dat de muziek écht goed klonk in het Sportpaleis. Tevens lof voor het volume, eindelijk eens geen suizende oren na een concert. Het was net goed.

Twee momenten die er nog uitsprongen waren The World Is Mine, waarbij het publiek serieus in beweging kwam. Bij La Horse van Gainsbourg mocht het orkest nog eens z’n beste been voorzetten. Een geslaagde herwerking én weer een hint richting de filmmuziek.

Ik denk dat ik kan stellen dat Hooverphonic boomt sinds de komst van Noémie. Ik weet niet of ze met Geike ooit zover geraakt zouden zijn. Toch heb ik het ergens even gehad met hun huidige concertenreeks. Ik wil nieuw werk horen. Hopelijk wordt dit weer iets experimenteler zoals vroeger want hoewel ik over dit concert redelijk lyrisch ben heb, vind ik de plaat met Noémie toch niet meer wat het was. Het is zeker niet dat de groep hier niet toe in staat is in de huidige bezetting. Talent genoeg. We zullen wel zien!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: 2012 in CD’s | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?