Audio

Trixie Whitley – Fourth Corner

De Amerikaans-Belgische Trixie Whitley is geen onbekende meer in het muzieklandschap maar haar debuutplaat bleef lang uit. Nu ze er eindelijk is, is het alles behalve een teleurstelling. Ontoegankelijke muziek is het zeker niet, maar om alle lagen te horen en te vatten heb je volgens mij wel meerdere luisterbeurten nodig. Wreed schoon, dat wel.

De plaat zet in met een western ondertoon. Irene klinkt rauw en pittig. Ik ben direct mee in haar, redelijk duister, verhaal. Mijn volumeknop is al een slag naar rechts gedraaid. Pieces haalt zwoel uit in het begin en op het einde, maar gaat in het midden over naar dat blues geluid dat haar muziek toch wel typeert. Prachtnummer.

Ik moet toegeven dat ik van debuutsingle Need Your Love niet direct onder de indruk was. Het klonk de eerste keer in de auto als een vlak popnummer zonder veel meer. Eenmaal ik er eens beter naar luisterde (op een deftigere installatie, dat helpt) gingen er rillingen over mijn hele lijf. Die emotie die erin zit, die tweede stem in dat refrein en die uithaal in de hoogte naar het einde toe maken het ook melodisch een gelaagd nummer. Indien je met dezelfde eerste indruk had als ik, geef het dan zeker nog een tweede kans.

Silent Rebel Pt. 2 klinkt als de soundtrack van een woestijn. Ik heb al in tussen wijdse zandheuvels in Egypte gestaan, en moest het daar niet ijzig stil zijn dan klonk het zoals dit. Instant flashbacks naar hordes kamelen dwalend door kurkdroge lucht. Het kabbelt ook zo mooi… Bij Morelia kreeg ik spontaan, zonder veel reden, de tranen in mijn ogen. Dat overkomt me toch maar zelden bij muziek.

Deze shots zijn van The Polaroid Story, lees het bijhorende verhaal hier

Deze shots zijn van The Polaroid Story, lees het bijhorende verhaal hier

Ja die stem hè, daar hebben we ’t nog niet over gehad. Dat is in feite niet nodig, ik ben blij met de mijne maar voor die van haar zou ik zeker tekenen. Een beetje rasp, wat lucht op de stem, een krachtige uithaal van tijd tot tijd. Dingen die een spectrum maken, een breed.

Naar mijn mening het enige mindere nummer van dit album, jammer want de rest is echt top, is het laatste Oh, the joy. Het is niet slecht, maar het heeft me minder mee dan de anderen. Nuja ik ga het verder simpel houden: KOOP DIE PLAAT!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

  1. Pingback: Music for Undays | Twee Huizen Verder

  2. Pingback: 2013 in CD’s (deel 1) | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?