Audio

Janelle Monáe – The Electric Lady

Source image: http://bit.ly/16O9iTr

Source image: http://bit.ly/16O9iTr

Ik weet al langer dat Janelle Monáe synoniem staat voor power. Haar eerste studioalbum The ArchAndroid uit 2010 bevatte een hoop uitstekende (tempo)nummers waarvan Tightrope, Cold War en Faster hier nog steeds regelmatig spelen. Op 10 september kwam haar tweede langspeler The Electric Lady uit.

Source image: http://bit.ly/1bnm8vE

Source image: http://bit.ly/1bnm8vE

De eerste single Q.U.E.E.N. samen met Erykah Badu stond geruime tijd op repeat. Deze twee dames samen staan garant voor een hoop soul en goede vibes; een uitstekende voorloper op de nieuwe plaat dus. Janelle haalt er echter nog meer kanjers bij, ook met Prince en Solange Knowles ging ze een samenwerking aan. Givin Em What They Love is een trager nummer met een stevige sneer gitaarwerk. Electric Lady gaat nog iets langzamer en laat vooral horen dat beide stemmen een mooie symbiose vormen, verder is het een goede titelsong, maar niet echt iets heel bijzonder.

We Were Rock & Roll is het eerste nummer dat duidelijk verder gaat op het élan van The ArchAndroid: vrolijk en tempotempo. De verschillende interludes tussen de nummers, die veel weg hebben van stukjes uit radioshows, zijn diverterend maar het nut ervan zie ik minder. Het lied Look Into My Eyes klinkt op zijn beurt filmisch en deed me ook direct aan Hooverphonic denken. Suite V Electric Overture gaat vervolgens nog even mee in deze stijl. De rest van het album is aangenaam om te beluisteren en bevat verder weinig echt positieve of negatieve uitschieters. Enkel bij What An Experience fronste ik serieus de wenkbrauwen. Melig, melancholisch en ik vind het helemaal niets. Wat is er toch met het laatste nummer van albums, is het zo moeilijk om iets ‘juist’ af te sluiten?

Source image: http://bit.ly/1gpFiyS

Source image: http://bit.ly/1gpFiyS

De samenhang op dit album is wel zoals ik het graag hoor; alle nummers lopen bijna naadloos in elkaar over, het vormt een geheel. Het algemene tempo ligt duidelijk lager dan The ArchAndroid, wat het minder hyper en meer tot een luisterplaat maakt. Janelle bewijst dat ze dit ook aan kan, al vind ik haar zelf meer tot haar recht komen in het snellere werk. Een lang verhaal kort: dit is een album met goede en minder goede kanten maar wel met voldoende afwisseling om het niet saai te maken in z’n lengte (welgeteld 19 nummers). Zoals met alle muziek is het ook bij Monáe: je moet er voor zijn.

Live staat Janelle er doorgaans barstensvol energie. Het concert op het iTunes Festival dat je nog steeds opnieuw kan bekijken via iTunes is daar een goed voorbeeld van.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?