Audio

Hooverphonic – Reflection

Source image: Pinterest - Photographer: Lalo Gonzales

Source image: Pinterest – Photographer: Lalo Gonzales

In september kondigde ik Hooverphonic’s nieuwste langspeler aan. Hij heet Reflection en bevat vijftien nieuwe nummers, waarvan Amalfi de eerste single werd. Het ‘Hooverdomestic’ concept speelde een grote rol. Het album is volledig opgenomen in huizen, en met ‘echte’ instrumenten. Dus geen akoestisch perfecte studioruimtes en ook geen door computer geproduceerde klanken. Mijn eerste idee was ‘ha, leuk, verfrissend!’. Lees verder voor mijn mening over het uiteindelijke resultaat.

Souce image: Hooverphonic.com

Source image: Hooverphonic.com

Het openingsnummer is het heerlijke Amalfi, waar ik het niet verder over zal hebben wegens voldoende hoge rotatie op de radio. Hetgeen hier echter op volgt, ABC of Apology, is het dieptepunt van de plaat. En dat is niet alleen mijn mening, uit ongeloof heb ik er nog andere gevraagd die hetzelfde bleken te zijn. De lyrics bevatten weinig meer dan een letterspelletje, en de stem van Noémie mist de diepte die ze normaal wél heeft. Het nummer is enorm oppervlakkig, er ontbreekt body. One, Two, Three van het vorige studioalbum is ook lichtvoetig qua tekst en zang, maar de instrumenten en het rustigere tempo maakten hier een ‘vol’ en heerlijk lied van. Bij ABC of Apology lijkt het meer op afhaspelen van allerhande muzikaliteiten. Wat castagnetten, wat wijnflessen, een sneer gitaar, niets krijgt de tijd om zich in die drie minuten te ontwikkelen, spijtig.

Soit, verder. Met Ether gaat weer de positieve richting uit. Een slepende, redelijk triestige ballade, zoals Single Malt en Erased dat later op de plaat ook zijn. Radio Silence klinkt laag, diep en ruw. Het is een richting die we niet eerder van de groep hoorden maar ik hou ervan! Bad Weather is een kort nummer dat klinkt als een introductie op iets wat niet komt. Het is een intrigerende tekst, louter begeleid door piano. Sober maar wel geslaagd. Boomerang neigt qua geluid weer naar ABC of Apology. Er is iets vreemds aan de hand met de stem van Noémie, zeker in het begin. Verder klinkt het rustiger en heeft het meer inhoud dan ABC maar fan ben ik hier nog steeds niet van.

Devil Kind of Girl is een heerlijk lied, een catchy gitaarrif met wat western klanken er doorheen. Zeker weten een favoriet! De demo-versie van Plasticine werd meer dan een half jaar geleden reeds ‘uitgebracht’. Als teaser voor het nieuwe geluid en als promotie voor vinden van de Hooverdomestic-locaties. Ik vind weinig speciaal aan het nummer. Het blijft niet hangen. Dat kan wel wat te maken hebben met Gravity dat erop volgt. Dit is echt prachtig. Het geluid van de oude piano, de klankkleur die Noémie erin legt, de zweverige backing vocals, … Kortom, op repeat. Wait for a While gaat hier goed mee samen, weliswaar is dit iets meer retro qua melodie. Het doet mij qua sfeer direct denken aan het artwork van het album.

Souce image: Hooverphonic.com

Source image: Hooverphonic.com

Na dit sterke stuk gaat het niveau weer naar beneden. Roadblock is de eerste collaboratie op vlak van tekst tussen Noémie en Alex (las ik op hun Instagram). Dit is zeker een stap in de ‘goede’ richting, het maakt een groot verschil om iets te zingen waar je zelf 100% achter staat. De tekst van Roadblock vind ik echter niet zo bijzonder, net zoals de melodie. Het daaropvolgende Copper (CU) is dan weer lichtpunt. In dit nummer valt veel van Hooverphonic’s vroegere werk te herkennen, wat ergens ‘vreemd’ aanvoelt gezien Noémie ook hieraan heeft meegeschreven. Lange uitgesponnen klanken, die mij instant in de verte laten staren. De net niet ‘juiste’ klanken en de meer dan juiste detaillering. Toch wel wat nostalgie! Dat ze in deze stijl gerust opnieuw een album vullen, je hoort dat het zeker nog in zit.

Dus Reflection, een reflectie naar vroeger is dit in ieder geval niet. Het album klinkt anders dan Hooverphonic ooit klonk. Maar hé, het is 2013 en tijden veranderen. Ik ken genoeg groepen die ik beter begon te vinden naarmate hun werk vorderde maar bij deze weet ik het niet meer zo goed. De klanken an sich zijn mooi, het geheel is tot in de perfectie afgewerkt zoals we gewoon zijn van A. Callier maar ik mis een vonk. Ik mis magie. Iets dat de nummers dat tikje specialer en zo eigen aan Hooverphonic maakt. Ook het Hooverdomestic concept is wat mij betreft grotendeels verloren gegaan in het eindresultaat. Gedurende het maken, werd er nog zoveel aandacht besteed aan de speciale klank van iedere locatie, maar waarom hoor ik dit niet? Is het omdat ik dit album nog te weinig heb beluisterd (nu ja, bij het schrijven van dit toch al vijf keer) of is die huiselijke klank toch weer ‘hermetisch’ geworden zonder dat de muzikanten dit door hadden? Waarom hoor je niet eens een stuk bestek dat valt of een vloer die kraakt? Die ruwe kant had die speciale toets kunnen geven.

Souce image: Hooverphonic.com

Source image: Hooverphonic.com

Ze hadden de kans, de gelegenheid om iets toe te voegen op plaat wat ze echt bijzonder zou maken. Op dit album lijken zoveel Hooverphonic’s te staan dat het onduidelijk geworden is waar ze nu eigenlijk heen willen en wat hun echte sound is. Live zijn ze schitterend heb ik reeds ervaren, maar op zo’n concert zal waarschijnlijk geen spaander heel blijven van het Hooverdomestic concept. Ik ga zeker weten kijken als ze in de buurt optreden maar voorlopig blijf ik vertwijfeld en met vragen achter …

Het album ligt vanaf 15 november in de (digitale) winkels.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: Hooverphonic in De Casino | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?