Artikel

‘Een creatief talent’

Source image: http://bit.ly/1jHBsWl

Source image: http://bit.ly/1jHBsWl

Op haar blog beantwoordde Amaury gisteren 11 vragen over zichzelf. Ik lees dergelijke posts wel eens graag. Al schrijvend vertellen mensen vaak sneller dingen die ze in ’t echt niet direct op tafel zouden gooien (of dat nu bij Amaury specifiek het geval is, weet ik niet). Maar dat nog buiten beschouwing gelaten, bleef één antwoord door mijn hoofd spoken. Op de vraag If you could try a complete other job for a whole month, what would it be?’, schreef zij ‘Ik zou graag eens willen weten hoe het is om een creatief talent te bezitten.’

Dat viel als een menhir van Obelix op mijn hoofd. Ik was verbaasd. Ik zou willen zeggen dat ik dat wel eens wil weten hoe het is om dat niet te bezitten. Maar dat is een foute bedenking. Ik vind niet dat ik een talent bezit, ik pruts er gewoon al een dikke vier jaar hogeschool op los (geen sarcasme hier). Ik geloof ook niet echt dat er zoiets bestaat als een ‘creatief talent’. Je ziet in musea vaak van die crazy installaties, ja, maar wat ik helemaal de maks vind, kan jij perfect aanschouwen als een hoop planken met wat ijzerdraad er rond.

Hoe dan ook: je ziet zelden de hoeveelheid werk die daarachter steekt. Ik denk niet dat er één creatief persoon een werkproces door komt zonder het minstens eenmaal niet te zien zitten. Want als je het allemaal wél ziet zitten, dan is het resultaat mijns inziens veel te voor de hand liggend, en dat is niet de typering van talent. Ben je nog mee?

Vanochtend bekeek ik een TED Talk van Brené Brown naar aanleiding van een blog van Lilith over kwetsbaarheid. Op een zeker moment vertelt de dame in dit filmpje dat kwetsbaarheid de kern is van creativiteit. Weer zo’n ‘groot kunstenaar’ op TV gezien die rond bazuint over zijn werk alsof het allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend was? Geloof. het. niet. Creativiteit is vaak klote. Denk maar aan een rozentak vol weerhaakjes die uit uw lijf wordt getrokken, desnoods elke dag opnieuw. Bovenaan mag er dan wel een prachtige roos pronken, maar wat daaronder zit, negeren we doorgaans volkomen. De doornen haalt de florist er wel van, en dan hoeven we ze niet meer te zien.

The problem is – and I learned this from the research – that you cannot selectively numb emotion. You can’t say, here’s the bad stuff. Here’s vulnerability, here’s grief, here’s shame, here’s fear, here’s disappointment. I don’t want to feel these. (…) You can’t numb those hard feelings without numbing the other affects, our emotions.

En ik ben hier zelf maar al te schuldig aan. Ik denk wel dat ik kan zeggen 80% van de tijd happy happy joy joy te zijn. Het is zeker zo dat alle ‘mindere’ dingen véél meer over je heen gaan op die momenten. Het probleem is, wanneer dat ik het dan helemaal niet zie zitten (damn you creativity) plaats ik ook al mijn blessings in een minder daglicht. Twijfel ik aan alles en iedereen. Een berg tranen en minutenlang staren naar een blanco papier later denk ik ‘f*ck bitch, stop met zagen’ en doe ik weer verder. Met een koude en bevende handen wring ik mijn hersenpan uit om mijn troebele gedachten op papier te krijgen. Ik kruip vroeg in bed, sta de dag nadien wat later op en vraag mij af wat ik de dag voorheen in godsnaam aan het denken was.

Van tijd tot tijd herhaalt dit tafereel zich, maar steeds minder en minder. Ik denk dat het er nu eenmaal bij hoort, bij creativiteit. Iets wat kwetsbaarheid aan de basis liggen heeft, kan niet van een leien dakje gaan. Maar onze maatschappij staat niet te springen voor kwetsbare individuen, dus wat we uiteindelijk zien is een zorgvuldig gewikt en gewogen eindresultaat om ernaar te kijken en te denken ‘kon ik dat ook maar’.

Ik geloof niet in creatief talent, ik denk dat het vooral een kwestie is van het discreet maskeren van alle negatieve emotie die achter een (eind)resultaat steekt. Doorheen mijn jaren studie tot nog toe heb ik veel mensen de revue zien passeren die dingen goed écht kunnen, zoals bijvoorbeeld tekenen. En heel soms vertellen zij wel eens terloops hoeveel uren en uren ze achter hun blad papier, Wacom of weet-ik-veel-wat welk medium zaten te knoeien. Vervolgend tonen ze trots hun finale tekening, zit ik in awe te staren en is al dat noeste werk vergeten. Want positief gebrachte woorden over negatieve emoties zijn bijlange niet zo overtuigend als positieve woorden over mooie resultaten.

Dat gezegd zijnde ga ik bij deze weer wat verder priegelen, omdat ik graag zou willen dat er ooit iemand vol verbazing naar mijn werk zit te kijken. Om mijn waardegevoel te vinden, en er terdege van overtuigd te zijn dat ook ik goed genoeg ben. Op hoop van zege.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?