Audio

Beyoncé – BEYONCÉ

Beyoncé Artwork

Het vijfde studioalbum van Queen B ligt (oké, al even) in de schappen en de wereld zou het geweten hebben, edoch niet door haarzelf. Toen ik op 13 december mijn oogluiken en Twitter opende, zag ik een massa aankondigingen van Beyoncé’s vijfde studioalbum dat verschenen bleek te zijn. Geen voorafgaande aankondiging, geen promocampagne, niks. ‘Straf’ was het eerste woord dat in mijn opkwam, en toen had ik nog geen noot gehoord.

I see music, it’s more than just what I hear.

Ruim een maand, en de grootste buzz, later ken ik het album grotendeels uit m’n hoofd. Muzikaal gezien althans want dit album is meer dan dat. Het is een visueel album; samen met de veertien liedjes werden er ook zeventien videoclips uitgebracht. De twee zijn voor haar onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Er zijn dus ook twee invalshoeken om BEYONCÉ voor ’t eerst te leren kennen. Oftewel beluister je eerst de nummers, of je bekijkt eerst de clips (waarvan twee geregisseerd door de Belg Pierre Debusschere). Ik ben voor de visuele optie gegaan, alle zeventien achter elkaar, als één lange Beyoncéfilm.

Beyoncé-2

Source image: media.zenfs.com

Zelf ben ik quasi continu bezig met beelden, aan verbeelding is er dus weinig gebrek. Als muziek, romans etc. mij raken, bedenk ik mij daar al gauw zelf dingen bij. In dit geval krijg je een interpretatie aangereikt. Het is fijn dat B wil tonen waar de nummers over gaan, in een reeks filmisch behoorlijk indrukwekkende video’s (de ene al wat meer dan de andere). Het is echter zo dat, zoals bij alle visuele communicatie, de ontvangen boodschap voor iedere kijker verschillend is. De enige persoon die dit zal bekijken zoals het ‘hoort’, is Beyoncé zelf.

Is dat nu een probleem? Neen, maar wel het vermelden waard bij dit concept. Nu ja, het moet ook gezegd dat niet iedere clip nog veel aan de verbeelding overlaat. Dat is misschien met bovenstaande reden, maar misschien ook niet. Wat wél verhelderend werkte was de vijfdelige mini-documentaire die in stukjes werd uitgebracht na de release. Boeiend om een kijkje te krijgen achter wat er zo plots was, maar dat eigenlijk niet is.

Beyoncé-1

Source image: defpenradio.com

De muziek klinkt fris maar gelukkig toch helemaal Beyoncé, chapeau ervoor dat ze zich na vier studio albums nog steeds weet heruit te vinden. Meer beats, iets minder melige ballads dan voorheen, wat ik wel weet te pruimen. Het album is één geheel, al is zeker niet ieder nummer even sterk. Superpower (feat. Frank Ocean) is net wat te eentonig, en Blue doet op het einde wel heel veel aan When It’s All Over van Alicia Keys denken.

Wat wél heerlijk is, is dat Beyoncé zich muzikaal op iedere plaat steeds meer laat gaan. Live zingt zij met haar nummers met bakken ‘growl’ (stemeffect, Louis Armstrong doet dat ook) erop. De eerste keer dat je dit ook op een plaat kon horen was pas op 4, voorheen deed ze dit effect steevast niet in de studio. Op BEYONCÉ  hoor ik vocaal veel plezier en spontaniteit, zéker bij nummers zoals Drunk in Love en Blow, die beide ook een luchtige thematiek hebben.

Het meest krachtige nummer is zonder twijfel ***Flawless, waarin een stuk van het eerder gehoorde Bow Down/I Been On wordt gebruikt. Behalve dit heerlijk stukje powerlyrics komt er ook een serieus stuk uit een speech van de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie in voor. Het is een feministisch stuk waarvan de inhoud in België, gelukkig maar, vrij vanzelfsprekend lijkt maar dit is zeker niet overal ter wereld het geval. Ik vind het goed dat Beyoncé dit op deze manier overbrengt, het haar visie meer body dan wanneer ze het zelf zou zingen.

Het sterkste punt van dit album, is dat het een ALBUM is. Het is coherent en het staat er als een dijk. De lyrics en visuals zijn gedurfder dan ooit, net zoals Beyoncé zelf, en dat met Blue Ivy op de arm. Voor het geld hoefde ze dit album al lang niet meer te maken, wat haar een ongelofelijke artistieke vrijheid gaf. Kunst zou ik het nu niet noemen maar zoals eerder gezegd klopt het plaatje wel, anders maak je heus niet het snelst verkopende album op iTunes ooit.

Met dank aan Andrew van Walkie Talkie en Sony Music België om me een exemplaar op te sturen!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

4 reacties

  1. Pingback: Eerste CD ooit | Twee Huizen Verder

  2. Pingback: Nicki Minaj – The Pinkprint | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?