Audio

Bakvissen voor Ellie Goulding (in Vorst Nationaal)

Source image: Instagram Ellie Goulding

Source image: Instagram Ellie Goulding

“We hebben allemaal wel een klein beetje bakvis in ons …” was de zin waarmee we de avond Ellie Goulding in Vorst Nationaal concludeerden. Dat het er zou stikken van jonge, gillende meisjes durfden we wel vermoeden, en als het dan toch al zo is, kan je maar net zo goed mee doen.

Het concert op Valentijn was reeds een tijdje uitverkocht. Begrijpelijk als je weet dat Ellie wel enkele mierzoete liefdesnummers in haar repertoire heeft. Het concert opende keurig op tijd met Figure 8, wat direct een goede maatstaf vormde voor de rest van de avond; een helder gezongen en energetische performance door deze Britse blonde. Maar daarmee was de kous nog lang niet af.

Source image: Instagram Ellie Goulding

Source image: Instagram Ellie Goulding

Ellie danste en huppelde de hele avond over het podium en spreidde, in tegenstelling tot voorprogramma Chloë Howl, een arsenaal niet spastische dansmoves tentoon. De setlist bleek echter erg lang voor anderhalf uur. Sommige nummers, vooral van haar eerste album Lights, werden in een vreemde medley gegooid. Zonde, want het soms leek alsof ze continu van lied moest switchen, terwijl ze mijns inziens beter wat minder nummers volledig had uitgezongen. Zo ging het dit hele optreden door; het ene nummer direct na het andere. Ellie vertelde dat ze niet zo goed is in bindteksten, niet iedereen kan Alex Callier zijn uiteraard, maar bij een korte adempauze tussen de nummers hoeft niet per se gepraat te worden. Ik hou van concerten aan een stevig tempo maar dit was met momenten echt te gehaast, jammer!

Toch was het best een aangenaam optreden. Ik heb Goulding en band op weinig (vocale) missers kunnen betrappen. Enkel van de drie backing vocals/dansers zag ik iets minder het nut in want zoveel deden ze niet. Mijn eigen bakvis kwam vooral naar boven bij Starry Eyed, een ouder, lichtvoetig nummer dat zich perfect leent tot het luidkeels meekwelen van het refrein + iedere ‘oh’ die erin voor komt. Het dak van de zaal ging eraf bij Anything Could Happen, waarbij Ellie het publiek aanmaande om de dansbenen los te gooien en evenzeer bij het daaropvolgende I Need Your Love (origineel met Calvin Harris).

Uiteraard mocht ook Valentijns niet worden vergeten. How Long Will I Love You werd begeleid door roze harten in ledlichtjes achter Ellie, en een massa iPhone zaklampen in de zaal (gebeurde later nogmaals bij Lights). Een mooi gezicht, de bakvissen waren ontroerd. Dat had de band vermoedelijk ook door, om er als reactie even later een stukje Bad Girls van M.I.A. door te medley’en. Zelfs ik was even uit mijn lood geslagen.

Een dikke anderhalf uur en twee bisnummers later zat de passage van Ellie Goulding erop. De zaal stroomde leeg en de golf mensen zette zich verder buiten alwaar enkelen zich niet konden bedwingen om nogmaals hun enthousiasme te tonen. Het publiek was jeugdig maar nu ook niet ‘vervelend’ jong. En uiteindelijk zijn we stiekem allemaal nog een beetje een bakvis.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: Ellie Goulding – Delirium | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?