Audio

MØ – No Mythologies To Follow

MØ No Mythologies To Follow Artwork Dat er in Scandinavië geniale musici worden geboren, weten we eigenlijk al langer dan vandaag. De Deense , alias Karen Marie Ørsted, is eigenlijk ook geen onbekende meer. In september besprak ik reeds haar indrukwekkende Bikini Daze EP, de lat werd toen hoog gelegd en vanaf vandaag is haar debuutplaat No Mythologies To Follow uit. Lost het de verwachtingen in?

Wat ik gauw opmerkte, is dat Karen’s bijzondere stem behoorlijk is gepolijst, stevig galmt en in de meeste nummers redelijk op de achtergrond weerklinkt. De instrumentatie neemt erg vaak de bovenhand, zeker op het eerste deel van het album. Dit is helemaal niet verkeerd maar geeft MØ net meteen een heel eigen stijl.

Don't Wanna Dance Shot

Vooraleer ik dit stuk schreef las ik in sommige andere reviews dat het album een samenraapsel van veel verschillende sterke losse delen zou zijn. Hier ga ik niet volledig mee akkoord. Het klopt dat Ørsted niet vies is van switchen tussen pop, dance en zelfs R&B maar dit album klinkt wél als een geheel. Niet zoals bij het debuut van Arthur Beatrice waar ieder nummer uitdrukkelijk het andere versterkt, maar de puzzel past en dat vind ik toch het voornaamste.

Toch haalt pop overduidelijk de bovenhand, een nieuwe princess van dit genre wordt MØ af en toe genoemd, en dat is niet onterecht. Quasi ieder nummer heeft ergens wel een catchy riedeltje en het valt maar af te wachten hetwelk de rest van de dag in je hoofd blijft steken. Bij mij was dit na de eerste luisterbeurt een afwisseling tussen de – eerder uitgebrachte – nummers Maiden en Don’t Wanna Dance.

Source image: karlismyunkle.com

Source image: karlismyunkle.com

Het concept achter No Mythologies To Follow gaat vooral over jonge en ‘onbezonnen’ tienerjaren. Veel nummers hebben te maken met een heftige break-up die Karen mee maakte maar ook meer luchtige thema’s passeren de revue. Op het artwork, gefotografeerd door Thomas Sønderup en ontworpen door MØ en Signe Bergmann, bevindt zich Karen’s mond die een kauwgumbel blaast. Bubbelgum is volgens haar de manier om er cool uit te zien wanneer je niet rookt of minderjarig bent, wederom een verwijzing naar de jeugd. Alle teksten in het album, én alle stukjes die voorheen via nieuwsbrieven werden verspreid, zijn handgeschreven, ook dat past helemaal in het plaatje.

Eigenlijk kan ik weinig anders dan concluderen dat dit een erg fijn debuutalbum is. Ik kan er geen enkel slecht nummer op aanduiden, enkel van Red In The Grey ben ik wat minder fan, maar vooral kan ik onmogelijk kiezen tussen welk deuntje hét nummer van dit voorjaar (deze zomer?) zal worden. Vandaag waren mijn favorieten Waste Of Time en Walk This Way (misschien wel het allerbeste nummer, ging di-rect op repeat) maar morgen kunnen dit even goed andere liedjes zijn. De afwisseling tussen tempo’s en genres zorgt ervoor dat dit album zowel kan werken als je triestig bent of net de beste dag van je leven beleeft én de thema’s zorgen bovendien voor heel wat herkenbaarheid.

Op 25 maart staat MØ in de Botanique, er zijn nog kaarten! Tot slot: als je nog eens iets helemaal geflipt wil horen, luister dan even naar MØ’s cover van de Spice Girls!

Bedankt Walkie Talkie om mij dit album te bezorgen!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

3 reacties

  1. Pingback: Beste album ooit: Blur – Parklife | Twee Huizen Verder

  2. Pingback: 5 favoriete albums van 2014, tot nog toe | Twee Huizen Verder

  3. Pingback: Springerige MØ (in de Botanique) | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?