Galerij

Uitverkochte concerten en een uitgetelde Tamara: 6 concerten op 5 dagen!

Skunk Anansie

Het was een drukke week voor de concertliefhebber. Elke dag was er wel ergens iets te doen in ons land, en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Hieronder een kort overzichtje van de week!

De week begint op dinsdag 11 maart, wanneer Jake Bugg een verrassingsoptreden geeft in Café Belga aan Flagey. Exact op 10 minuutjes met de tram van mijn woonplaats, dus daar moést ik wel bij zijn. Zonder excuses. Jake ging beginnen om 14u volgens Studio Brussel, om 14u30 volgens het Franstalige PureFM. Omstreeks 13u30 stond ik daar dus, maar mocht nog wachten tot 14u30 tot Jake aan zijn set begon. Het was warm, heel warm, en het café zat tjokvol, vooral met de hipsters uit de buurt, want Flagey is een opkomende wijk in het Brusselse. Het zat zo vol dat er zelfs een paar fans OP het podium stonden, recht voor Jake. Ocharme voor hem, want het waren een paar puisterige tienermeisjes en tienerjongens die een snipperdag hadden genomen van school.  AWKWARD, vind ik dan. Maar het Buggmachien bleef onverstoorbaar verder spelen, haast op automatische piloot. Pas toen Bugg al vrij vroeg in het begin Two Fingers speelde barstte  het publiek volledig los. Tot groot jolijt van twee tienermeisjes die naast mij stonden. Ineens waren ze gestopt met hun levensverhalen aan elkaar te vertellen om even I GOT OUT I GOT OUT I GOT OUT mee te zingen. Na het liedje hervatten ze helaas die levensverhalen. Overal in de zaal klonk er geroezemoes, en een paar glazen werden omgestoten. Onnoemelijk onrespectvol. Dus ben ik het afgetrapt. Sorry Jake.

Bastille-web

Source image: theedgesusu.co.uk

Diezelfde avond trok ik naar de Lotto Arena voor Bastille. Als ik al claustrofobisch werd door alle bakvissen tijdens Jake Bugg, dan was dat bij Bastille nog erger. Tijdens het voorprogramma vielen er al drie (drieeee!!!) meisjes flauw in het middenplein. De omringende mensen probeerden de security hun aandacht te krijgen, maar iedereen vertikte het om zélf naar de security te stappen om hulp te vragen. Ahja, want dan waren ze hun plaats kwijt. Dus bleven die meisjes maar mooi op de grond terwijl ze waren flauwgevallen. Allemaal très chic. Toen Bastillle begon, waren die zorgen allemaal van de baan. Dan Smith en co. staken van wal met Bad Blood. Heel de set bleef Smith spastische bewegingen maken, net zoals in de AB. En Bastille vervolgde met Weight of Living, net zoals in de AB. En Smith deed een tourtje door het publiek tijdens Flaws, net zoals in de AB. En vroeg het publiek om neer te zitten tijdens Of The Night, net zoals in de AB. Het was een heel groot déjà-vu, en omdat ik in de AB op de eerste rij stond, pal in het midden, vond ik dat optreden ook veel beter. Jammer, Bastille.

Jake Bugg Marconi

Woensdag, 12 maart. D-day. Want Jake Bugg trad op in de Marconi! Ik had iedereen opgetrommeld om mee te doen aan de wedstrijd van Radio 1 om tickets te winnen voor mij. Ik klonk naar’t schijnt vrij wanhopig, maar dat maakte niet uit want Thomas en Anke hadden tickets! The revenge of the wanhopige! Ik mocht dus niet één partner, maar drie partners gelukkig maken met een ticketje (en mijn gezelschap, ha). Drie vriendinnen stonden op de eerste rij met mij. Jake Bugg begon, en het was zoveel beter dan in de Café Belga. Ten eerste: je kon er bewegen. Ten tweede: je kon er ademen. Ten derde: iedereen kende ook Shangri La en niet enkel die paar hits van zijn eerste album. Ten vierde: ik stond op de eerste rij. Ten vijfde: het was graaatis. Ja oké, dat laatste was ook het geval bij Café Belga, maar in de Marconi was er gratis drank! En waar er iets gratis is, dan is de Tamara er bij! Jakes stem was pure perfectie. Dat accent, dat rasperige, daar hou ik wel van. Het vuur ontbrak wel een beetje en aan zijn entertainmentgehalte kan ook wat gewerkt worden, maar hij stond er. Broken blijft een nummer van formaat. En deze Tamara keerde blij naar huis met 2 gesigneerde vinyl én een gesigneerde setlist. BAM.

Jake Bugg Vinyls

Setlist Jake Bugg Marconi

Setlist Jake Bugg Marconi

Donderdag, 13 maart. Admiral Freebee-tijd. Als een echte budgettaire (lees: studente) Tamara heb ik tickets voor de helft van de prijs kunnen scoren, maar den Admiraal was de volle prijs wel waard, zo bleek achteraf. Ik kende niks van zijn vroeger werk, maar het vriendje is grote fan dus ging ik gewillig mee. “Den Admiraal” was tout court een baas. Een held. Een beest. Hij ging probleemloos van country naar jazz tot rock, en deed op momenten zelfs wat denken aan Tom Waits of Eels. Nieuwe singles Nothing Else To Do en I Don’t Want To Feel Good Today stonden er als een huis. Een klein jongetje werd het podium opgevraagd om mee te dansen, maar klom timide weer van het podium. Dat gold echter niet voor de oudere man die tijdens de bisronde het podium op mocht om “ROCK’N’ROLL” te roepen. Die bleef het publiek opjutten, zelfs toen de band al van het podium was verdwenen. Uiteindelijk zijn ze teruggekomen om nog een bisronde te geven, maar de “Jan van Gent” moest dan wel het podium verlaten. Echt een geweldig optreden.

Maar het beste moest precies nog komen, en dat was op vrijdag 14 maart. Skunk Anansie gaf een akoestisch optreden in de Cirque Royal. De week voordien heb ik meermaals gedacht van “Maar Tamara in godsnaam waarom hebt ge die tickets gekocht die waren 40 euro ’t stuk!” Ik had dus helemaal geen zin meer. Maar toen Skin het podium opkwam met en Brazen (Weep) begon te zingen, verdwenen mijn twijfels. Dit was een vrouw die sterk in haar schoenen stond, wist waarover ze zong en alle emoties kon overbrengen op het publiek. Ze speelde meermaals met het publiek, hield handjes vast, stampte op de stoelen, ging op mannen hun schoot zitten – alles kon in de Cirque. Het was een setlist vol hits en pareltjes (zie foto), en bij You’ll Follow Me Down begonnen een paar (lesbische) koppeltjes in het gangpad te slowen. Skin haalde er ook een paar mensen uit om met haar te slowen op het podium trouwens. Magnifiek, vind ik dat. Het plaatje klopte helemaal: Skin in vorm, met een geweldige stem, in een prachtige zaal, met een fantastisch publiek. Dat publiek klapte wanneer het moest klappen, riep wanneer het moest roepen, zong mee wanneer het moest meezingen en ging helemaal uit zijn bol wanneer het – juist ja, helemaal uit zijn bol moest gaan. Een echte kick kreeg ik ervan, en dit was dan ook veruit het beste optreden van de hele week! WANT SKIN KEEK VOOR EEN MOMENT HEEL DIEP IN MIJN OGEN – jawohl. Wees maar jaloers.

Setlist Skunk Anansie

Setlist Skunk Anansie

Op zaterdag 15 maart trok ik voor een dagje naar Oostende. Een hip champagne-event, wat mini-golfen, mosseltjes eten…En dan naar The Four Tops and The Temptations in de Kursaal! Ik keek hier zo hard naar uit. En was des te meer teleurgesteld. The Four Tops – in hun roze kostuumjasjes – zongen vooral dikke playback. Ik kreeg een heel sterk karaoké-gevoel. Op de momenten waarop het geen playback was en de vier mannen zich aan een stukje live waagden, was het overdreven vals. Maar ik hield hoop, want ik was toch vooral fan van The Temptations.Na de pauze kwamen er vijf mannen het podium op in een zwart kostuum met elk een verschillend gekleurd hemdje. “DIT IS LIVE!”, dacht ik euforisch. Vals, weliswaar, maar L-I-V-E! Hoera! Mijn euforie was maar van korte duur, want na een drukke en zware week… viel ik in slaap. Oeps. Ik heb nog net monsterhit My Girl kunnen meebrullen op het einde met mijn allerlaatste krachten, maar het kwaad was geschied: een uitgetelde Tamara in de auto op weg naar Brussel. Want trop, c’est trop.

6 concerten
5 dagen
4 slapeloze nachten
3 gesigneerde Buggspullen
2 setlists
….
1 uitgetelde Tamara!

Geplaatst door

Hevige concert -en vinylfan. Literatuurstudente, doet een BaNaBa. Freakt op Nintendostuff. No Tamartini, no party. Draagt een gehoorapparaat, dus SPREEK MAAR EEN BEETJE LUIDER.

Twitter

2 reacties

Iets toe te voegen?