Audio

Novack – Arrivals

Novack Arrivals artwork

Een bijzondere aanpak: dat is wat de Utrechtse band Novack kenmerkt. Dit zowel muzikaal als visueel. Het artwork van hun debuutalbum Sequences & Stills bestond uit 500 unieke frames van een filmpje waarvan je er via hun site één of meerdere kon bestellen. In de winkels kon je enkel de reguliere cover kopen. Dit is in ieder geval één van de meest bijzondere concepten die ik op dat vlak ooit zag … Nu zijn de zes mannen er weer met hun tweede album Arrivals, iets minder speciaal artwork maar apart genoeg op muzikaal vlak. Vandaag stel ik het aan je voor.

First things first: het gevoel wat bij me na het afspelen van Sequences & Stills telkens bleef hangen, is dat Novack een zoekende groep was. Nummers vol melancholie wisselen continu af met lichte poppy zomerdeuntjes, een echt geheel vormt dit album niet. Na enkele nummers op Arrivals voelde ik dat dit niet nogmaals het geval zou zijn. De teneur van dit album neigt algeheel naar het vrolijke, de ‘extremen’ van het debuut zijn verdwenen, een goede zaak die bovendien erg fijn uitdraait.

Muzikaal spannen de blaasinstrumenten op Arrivals de kroon. Wie mij een beetje kent, weet ondertussen wel dat mijn hart hier week van wordt, dus ik kan dit alleen maar bejubelen. Zeker de trombonesolo in No Collisions is de maks maar ook op Confidence en Open Ends speelt deze instrumentatie erg mooi uit.

De meer sombere klanken zijn niet volledig uitgestorven, onder meer Getting Older en The Arctic Sea zijn eerder triest van aard. Toch weten beide nummers de boot in het midden te houden. De samenzang bij Getting Older geeft het onverwachts een dosis magie mee, bij The Arctic Sea zorgen wederom de blazers voor een twist op het einde. Dit laatste nummer doet me ook ergens aan de Belgische band Balthazar denken, ik denk dat het ‘m in het gitaarspel zit.

Novack 1

Photographer credits: Laurens Koster

De muziek van Novack kenmerkt zich door een puur en rijk geluid. Ik schrok me dan ook even een hoedje bij het bespeuren van elektronische klanken in Echoing Routine. Storen doen ze zeker niet maar de mate waarin dit mij opviel, zegt genoeg over hoe typerend ze hun manier van musiceren ondertussen hebben gemaakt.

Afsluiten doen we met Never Before, een nummer dat de plaat perfect weet samen te vatten. Aan het begin klonk het me even vreemd in de oren, vanwege een vreemd contrast tussen mineur en majeur, maar heel gauw is hier niets meer van te merken. Een erg mooie opbouw maakt het lied naar het einde toe zelfs bombastisch, eruit gaan met een knal is de juiste uitdrukking.

Novack header

Ik kan enkel concluderen dat Novack zichzelf zonder twijfel heeft overtroffen. Sequences & Stills is nog steeds een fijn album, maar Arrivals klinkt zoveel coherenter en meer verfijnd. Het enige mindere lied erop is Routine, omdat het weinig anders doet dan kabbelen en geen richting kent. Het staat tamelijk schril in contrast tot de andere nummers, jammer. Hoogtepunten zijn er daarentegen des te meer, een favoriet nummer kan ik op dit moment alvast niet kiezen.

Novack tourt dit voorjaar nog vooral langs Nederlandse zalen, al houden ze op 21 mei ook halt in de Video in Gent. Ikzelf ga op 3 mei in Maastricht een kijkje nemen!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

  1. Pingback: Kan Wakan – Moving On | Twee Huizen Verder

  2. Pingback: Novack (in de Muziekgieterij) | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?