Audio

Triggerfinger – By Absence of the Sun

Triggerfinger Artwork

Photographer credits: Kevin Westerberg

Al een tijdje geleden liet Triggerfinger de eerste single van hun vijfde studioalbum op het grote publiek los. Perfect Match was vanaf de eerste luisterbeurt een oorwurm die een beetje deed terugdenken aan de rock van de jaren negentig: goed, maar tegelijkertijd ook met een herkenbare eenvoud. Bij sommigen zat er dan ook de angst in dat de hele plaat zou getuigen van wat gemakzucht. Is hun nieuwe album By Absence of the Sun dertien in een dozijn? Neen, want bij Triggerfinger is dat quasi onmogelijk.

Een eerste luisterbeurt leert dat ze een andere weg zijn ingeslagen. De dansbare titeltrack drukt zo’n plezier uit dat je het onmogelijk slecht kunt vinden. 0p All This Dancin’ Around zal je tevergeefs zo’n nummer zoeken. Al is hun nieuwe stijl – een te groot woord, maar bij gebrek aan beter – niet volledig doorgebroken: Game en Big Hole houden de herinnering aan de minder bekende tracks van hun vorige plaat wel bijzonder levendig. En nog steeds gaan de heren soms volledig los, of wat had u gedacht?

Triggerfinger 1

Photographer credits: Kevin Westerberg

In vergelijking met hun vroegere werk hebben ze nu ook in elk nummer wat variatie proberen steken. Toch vervelen sommige nummers al snel. Misschien omdat enkele tracks, ondanks de tierelantijntjes, wat eenvoudig klinken? Of ligt het aan de zang? Ook op hun vorige plaat konden een aantal nummers mij immers niet bekoren: een traag ritme, eindeloos lang slepende gitaren en een zagerige, met computer vervormde stem? Neen dank u! Ruben Block heeft een mooie, krachtige stem, waarom hem dan verwringen? Ook dit album blijft van zoiets niet gespaard. En dat is heel jammer, want de muziek op zich is echt niet mis. Hun werk was prachtig geweest zonder die ingreep.

Perfect Match, By Absence of the Sun, Off the Rack en Splendor in the Grass vind ik alleszins geslaagd. Die nummers laten tegelijk de vele muzikale kanten van de plaat zien. Trail of Love, Master of All Fears en Black Panic mogen er ook best zijn, al blijft de verwrongen stem een enorm punt van kritiek! Wat de rest betreft, zal de tijd mijn oordeel misschien wat verzachten. Bovendien is er eigenlijk geen enkel nummer echt slecht te noemen, al geldt dat ook in omgekeerde richting: echt omvergeblazen word je nooit. Een troost: naar alle waarschijnlijkheid zal dit album live wel degelijk aantrekkelijk klinken.

Triggerfinger 2

Photographer credits: Kevin Westerberg

Conclusie: het album is niet slecht en bij meerdere luisterbeurten zullen er waarschijnlijk een aantal nummers op je favorietenlijstje terechtkomen. Toch overvalt de plaat je nauwelijks en mijn hooggespannen verwachtingen kon hij alvast niet inlossen. En … beste Triggerfinger, laat alstublieft stemvervorming over aan popzangers en –zangeresjes die nauwelijks een aanvaardbare noot uit hun keel kunnen krijgen. U krijgt er mijn eeuwige dankbaarheid gratis en voor niets bij.

Geschreven door Anne Van Goethem.

 

Geplaatst door

Soms kunnen er op Twee Huizen Verder mensen buiten het vaste team ook hun ei kwijt. Gelegenheidsschrijvers, specialisten of gewoon personen die iets te vertellen hebben. Wil je gastblogger worden? Contacteer ons!

Iets toe te voegen?