Audio

Alpines – Oasis

Alpines Oasis Album Artwork

Over de eerste single Oasis van het eerste, gelijknamige, album van Alpines schreef ik hier reeds. Ik concludeerde toen dat deze zomer wel eens die van Alpines zou kunnen worden. Ondertussen liet de band de tweede single No Other Lover op ons los, wederom catchiness all over the place. De verwachtingen voor het debuut dat vandaag verschijnt lagen dus hoog,  maar hebben ze die kunnen inlossen?

Ik ga de cliffhanger niet te lang in de lucht laten, het antwoord is kortweg: neen. De twee singles zijn het beste wat het album te bieden heeft. Gelukkig is de rest geen totaal fiasco, er zijn nog enkele lichtpuntjes aan het einde van de tunnel. Laten we beginnen met de stem van Catherine Pockson, een erg karakteristiek en prominent geluid. Net zoals bij Hannah Reid van London Grammar is het na een heel album te beluisteren op het randje van too much. Beide stemmen zijn echter toch fijn genoeg om aan te horen dat je het wel vol houdt.

Oasis blinkt niet uit in originaliteit. Meerdere nummers bezorgden mij een déjà vu gevoel. De twee singles zijn evenmin uniek te noemen maar ze werken tenminste wel, voor een hele plaat is het teveel van het goeie. Edoch klinkt het album wel mooi als een geheel, de specifieke synth klanken van in het nummer Oasis keren vaak weer, maar toch telkens anders. De nodige variatie is dus wel aanwezig maar zit teveel in de details. Bij nummers zoals Zero (wat eerder als ‘sea hero’ klinkt #fail) en Saviour erger ik me bijna blauw aan de eentonigheid.

De zwakste schakels van het album zitten in het midden, naar mate je meer richting de singles gaat wordt het beter. Sacrifice is zo’n nummer met een heerlijke nineties vibe die bij sommigen vast voor instant flashbacks zorgt. Een lied dat gerust nog wat langer zou mogen duren. Ik vrees echter dat velen zo ver niet geraken op de plaat. Slo Mo is ook niet verkeerd, dankzij het iets afwijkende ritme en de en de stemeffecten.

Alpines Band

Helemaal vooraan kan je na Oasis de powerballad Blind vinden. Een lied waar vaart in zit met een aanstekelijke hook rond de titel. Stronger is één van de meer funky nummers op de plaat, dat de catchiness van No Other Lover mee heeft. De fijn uitgewerkte vocale details en variaties maken hier een tof iets van. Catherine laat goed horen wat haar stem in mars heeft.

Kortom: ik vind dit debuutalbum een beetje een gemiste kans. Er staan enkele sterke nummers op maar voor de rest klinkt het pover. Jammer dat een veelbelovende groep op single-vlak de lijn niet kan doortrekken … Ik raad je zeker en vast aan om naar de nummers Oasis en No Other Lover te luisteren en daar zou ik het dan ook bij laten.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

Iets toe te voegen?