Artikel

Last but not least?

Fireworks

Photograph by Michelle and Nate

Mensen die Twee Huizen Verder al even volgen weten dat ik me hier af en toe aan erger. Ik heb al tientallen magistrale platen gehoord die op een <overdreven> vreeswekkende </overdreven> wijze worden afgerond. Het meest recente voorbeeld is wat mij betreft Little Heavy Burdens van Intergalactic Lovers. Een prachtig album dat eindigt met een zogenoemde reprise van een ander nummer; een stukje piano van anderhalve minuut. An sich niets mis mee maar het past niet bij de rest, wat het een foute afsluiter maakt. Het (idee ervan) blijft wél hangen, dus als dat het concept is achter dit nummer is het natuurlijk wel geslaagd. Het voorlaatste nummer Lost Message is trouwens het beste van het album, begrijpe wie begrijpe kan.

Het hoeft echter niet altijd zo contrasterend te zijn om te missen. Fourth Corner van Trixie Whitley, één van de beste platen van vorig jaar, eindigt met het lied Oh The Joy, met voorsprong het zwakste nummer van dit album. Niet contrasterend qua stijl maar wel veel minder beklijvend dan de andere tracks. Dit is uiteraard mijn persoonlijke mening, maar ik maak me die bedenking zo frequent dat ik mij niet kan voorstellen dat ik hier alleen in sta?

Het doet mij een beetje denken aan een ontwerpproces. Zeker beginnende ontwerpers (ik spreek uit herkenning) maken vaak de fout van het overontwerpen. Ze maken zoveel voorstudies en kiezen uiteindelijk vaak een definitieve versie daaruit die net too much is. Ik krijg dat gevoel vaak bij albums, dat er veel genialiteit is (en de muzikanten dit ook wel enigszins door hebben) maar dan toch net dat tikkeltje verder gaan, met als resultaat het laatste nummer. Of de volgorde is gekozen dat het zo uit komt, dat kan ook.

Maar het is niet al steen en been klagen, sommigen doen het wél goed. Arche van SX eindigt met Aurora, een theatraal en licht over-the-top nummer dat de plaat perfect vat. Ook Oso Leone maakt Mokragora met Sanseviera juist af. Het lied kabbelt dusdanig uit dat ik het pas minuten later door had dat de plaat gedaan was, de maks. Novack rond Arrivals met Never Before mooi af en ook SOHN sluit z’n debuutalbum met Tremors perfect. Het kan dus zeker. Ik heb zelf weinig problemen met mindere nummers op platen (full albums die volledig in de roos schieten zijn zeldzaam) maar go out with a bang, oké?

Bij deze ben ik lichtjes nieuwsgierig naar wie mijn mening in dit topic deelt, laat het gerust na in een comment … Hieronder stel ik ook nog even een afspeellijst voor met, in mijn ogen, geslaagde laatste nummers. Het zijn misschien niet stuk voor stuk de meest brilliante liedjes, maar ze kloppen wel. Enjoy!

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

5 reacties

  1. Pingback: Lianne La Havas – Blood | Twee Huizen Verder

  2. Naar mijn mening eindigt een echte goede plaat met enkele minuten stilte voordat er nog een hidden track opduikt… Een bis-nummertje voor zij die geduld hebben. Eventueel een nummer dat niet plat geproduced is, akoestisch als het past… Ik vind dat zijn charme hebben…

    Beantwoorden

    • Daar kan ik u eigenlijk geen ongelijk in geven. Weet ook nog wel enkele albums die zo eindigen en waarbij dat echt geslaagd is! Komt wel steeds minder en minder voor naar mijn gevoel …

      Beantwoorden

      • Komt inderdaad steeds minder voor, en als het voorkomt vaak bij artiesten die nog groot geworden zijn met fysieke albums. Hidden tracks zijn nogal nutteloos op iTunes omdat ik zo een track van 15min met 8 minuten stilte op mijn iPod ook maar niks vind en vaak is dat dus de reden om nu bonus tracks te creëren voor de officiële download en deluxe versies. Jammer genoeg…

        Beantwoorden

  3. Vermoedelijk is dit een DJ-gegeven waarbij mixen met het laatste nummer niet evident is. Op de EP van C.Young (aka Milan Warmoeskerken) (Palm Café) en ‘Essential Oils’ van Hiele eindigen met het prima nummer (Pek Pek). Ook Ericsson en Delcroix lijken hun hit op ‘For Ever’ voor het einde bewaard ‘Walking’
    Ook The Beatles stopten een parel achterin hun Abbey Road. Na het bombastische Carry That Weight, komt er een klein stukje bij ‘The End’, dat de boel helemaal vederlicht maakt. Ook spelen met muziek op de locked groove deden The Beatles ook al op Sgt Peppers. Daar hadden ze een stukje tape geluid achtestevoren opgezet, wat voor veel speculaties zorgde. Degene die ik kende was dat Paul mcCartney dood zou zijn, en ook satanistische boodschappen werden erin gehoord. Op de White Album eindigen ze met een ‘corny tune’, alsof het aftitelingsmuziek was van een oude zwart-wit film. ‘Good Night’.

    Beantwoorden

Iets toe te voegen?