Audio

Novack (in de Muziekgieterij)

Novack 1

Photographer credits: Laurens Koster

Naar ’t buitenland gaan voor een concert, dat had ik nog nooit gedaan. Omdat ik Novack op hun Arrivals tour echt wel wou zien, en de datum in Gent (Café Video, 7 mei aanstaande) mij slecht uit kwam, besloot ik om ervoor richting Maastricht te trekken. In een zaal genaamd de Muziekgieterij, een industrieel monument dat enkele jaren geleden ingericht werd als poppodium, zou de groep zaterdagavond omstreeks iets na negen hun optreden aanvangen.

De deuren van de zaal gingen pas open om half negen, wat ik zelf absoluut niet gewoon ben. Mijn liefste en ik arriveerden quasi als eersten. Feit is dat er niet gigantisch veel volk meer bij kwam. An sich vind ik dat helemaal niet erg, maar omdat het verhaal zich in een grote zaal afspeelde, liep het met de sfeer het hele concert beetje mank. Jammer, want Novack had er duidelijk wel zin in en speelde een fijne set.

Gestart werd met November Calls, een nummer van hun eerste plaat Sequences & Stills. Later passeerde van dat album ook nog The Lost And Found, één van mijn persoonlijke favorieten. In de rest van de set kwam, ook logisch, het nieuwe album Arrivals nagenoeg volledig aan bod. Enkel Routine en No Collisions werden niet gespeeld. Zeker dat laatste vond ik zeer jammer, maar het is wel een wijze beslissing gezien de persoon die de trombone inspeelde op het album er niet bij was, en het lied zo veel van zijn kracht zou verliezen. Wel aanwezig was de enthouasiaste trompettist Coen, die ook een bugel meebracht. Omdat bij veel nummers de blazerssectie gelaagd is, mistte er soms een noot, maar storen deed dit mij niet.

Een erg mooie toevoeging die mij op de albums eigenlijk niet opviel, is de viool die Andreas boven haalde. Op nummers zoals Getting Older en This Day stal de man, die ook als toetsenist fungeert, helemaal de show, en meer dan terecht. The Arctic Sea, het meer timide lied van Arrivals, werd ook zo gebracht maar mistte daardoor spijtig genoeg de kracht om boven het geroezemoes in de zaal uit te steken. Never Before, het laatste nummer van het concert en mijn lieveling van het album, deed dit wél. Het einde ervan werd krachtiger gespeeld dan op de studioversie, wat ik een erg goede zet vond. Een waardige afsluiter.

Zoals ik in het begin van dit verslag reeds zei: Novack stond enthousiast op het podium, maar de sfeer was een beetje zoek. Desalniettemin vond ik het zeer fijn om de band eindelijk eens live aan het werk te zien én om nadien nog even met de drummer te praten, een geslaagde avond dus. En moest je dit lezen Wubbo: nogmaals bedankt voor de cd!

Novack-Signed-Album

Novack speelt de komende maand onder meer nog in ’s Hertogenbosch, Amsterdam en Hilversum. Hun eerstvolgende concert is echter deze woensdag in Café Video in Gent. Als ik je ondertussen overtuigd heb, ga daar dan zéker een kijkje nemen! (en laat me gerust weten hoe het was)

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?