Audio

Nick Hakim – Where Will We Go Pt. 1

Nick Hakim

Met ouders van Chileense en Peruviaanse afkomst en een jeugd in Washington D.C. is het minste wat je van Nick Hakim kan zeggen, dat hij reeds van jongs af aan werd ondergedompeld in verschillende culturen. Momenteel woont de man in Brooklyn en heeft hij net z’n eerste EP Where Will We Go Pt. 1 uit. Rustige popmuziek, uitstekend geschikt om te beluisteren tijdens het schemerduister.

Wetende dat Nick groten der aarde zoals Marvin Gaye en Chet Baker bewondert, is het niet verwonderlijk dat er een jazzy inslag in z’n muziek zit. Jazzinstrumenten horen we de laatste jaren wel vaker in pop, maar de subtiliteit waarop het genre in deze EP werd verweven is van een ander niveau. Een beetje buitenaards soms, maar vooral erg warm en soulvol.

Cold is het eerste van z’n nummers dat mij echt beet had. Het wordt ingeleid door het lied Intro en heeft vervolgens nog zijn eigen exemplaar; een kalme, bluesy aanloop die mij aan Diana Krall doet denken en evolueert naar een nummer dat melodisch nooit buiten de lijntjes kleur maar zich wel weet te vatten onder het begrip mooi, en zeker ook onder romantisch. Het is, terecht, zijn meest populaire nummer tot nog toe.

Nick Hakim Artwork

De nieuwste telg in de familie is The Light, wederom een nummer dat het talent van deze man goed naar voren brengt. Ook wederom een lied dat je in je armen wil sluiten en bij weg wil dromen. Moest ik nu geen fantastisch lief hebben, dan is dit de muziek waarbij ik er zeker naar zou verlangen …

Ongeveer in het midden van de EP situeert zich Papas Fritas, een kort instrumentaal intermezzo. Instant visioenen van door lampionnen verlichte kasteeltuinen op een warme zomeravond komen in mij op wanneer ik dit hoor. Ik vermoedde aan het begin dat er een elektronische uitspatting zou komen in dit lied. Dat is niet bepaald hetgeen er gebeurt, maar dat hoeft ook niet. Dit lied neem je mee in een zeilbootje op gemoedelijke wateren, en zet je de ganse tijd op repeat.

Afsluiten doen we met Pour Another, dat andere, reeds behoorlijk populaire, lied. Enorm verschillend van de rest is dit niet meer maar waarom ook veranderen wat werkt? Een prachtige combinatie tussen gitaar, piano en drums draagt het nummer, afgewerkt met Nick’s zoetgevooisde stem. Het einde is wel bijzonder, net wanneer je denkt dat het lied gedaan is, komt er nog een stukje achter. Een gedempte anderhalve minuut, als een sobere lofzang aan al het voorgaande. Een heel erg fijn slot.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?