Audio

Woman’s Hour – Conversations

Womans Hour Conversations Artwork

Woman’s Hour kennen we hier al even dankzij hun heerlijke single Conversations; een nummer dat vol ingetogen uitbundigheid steekt waar ik goed gezind van word. Vandaag brengen ze hun gelijknamig debuutalbum uit, waarvan Conversations de meest dansbare uitspatting blijkt. De rest valt echter niet te onderschatten, deze band weet waar ‘ie mee bezig is.

Een theatraal stukje, dat mag je deze plaat wel noemen. Als je nu aan gedirigeerde orkesten denkt, steek die dan maar weer gauw weg in de kast want die zijn er alles behalve. Toch draagt elke noot een mini stukje dramatiek: in iedere slag op de gitaar, ieder gezongen woord en iedere rust. Het eerste nummer Unbroken Sequence maakt zeer duidelijk wat ik bedoel.

WH_Gullick5

Toch hoeft dramatiek niet per se treurig te zijn, sensueel is ook een optie. De band ziet het er misschien zelf niet in, maar To The End en Reflections doen mij hard aan Sade’s muziek denken. Een kenner van haar oeuvre ben ik allesbehalve maar je hebt weinig kennis nodig om me te volgen, denk ik.

Woman’s Hour is een band die energie steekt in een nummer tot het bittere eind. Darkest Place bijvoorbeeld heeft een enigszins vreemde en lange outro, maar wel een hele mooie. Ook het laatste nummer van de plaat, The Day That Needs Defending, weet zich hierdoor te perfectioneren, echt een prachtige afsluiter.

Het meer subtiele disco-achtige kantje van Conversations komt nog een keer terug, meer bepaald bij In Stillness We Remain. Ik blijf het toch wat vreemd vinden, hoe deze nummers los staan van de rest en tegelijkertijd ook weer niet. Ergens had ik wel gehoopt op een iets meer uptempo album dan wat het uiteindelijk geworden is, al kent de band z’n sterke kanten en voorkeuren uiteraard zelf het beste.

Een dieptepunt is ook het keerpunt van de plaat, Our Love Has No Rhythm, dit nummer lijkt me een goed slaaplied. De muziek is naar analogie met de titel, maar meer ook niet. Het verdere slotstuk van dit album is bijna pure tristesse. Two Sides Of You klinkt érg triestig en kil, mooi, maar dit is muziek voor op een donkere winternacht, bevreemdend om te horen aan het begin van de zomer …

WH_Gullick7

Kortom: uniformiteit is hetgeen dit album draagt. Net zoals Arthur Beatrice het in februari reeds deed, zet Woman’s Hour een stijl neer die klopt. Zowel visueel als auditief. Beide groepen zijn erin geslaagd om een eigen geluid neer te poten, dat zowel herkenbaar als bevreemdend klinkt, maar in elk geval verfrissend is. In het grote geheel vind ik Arthur Beatrice nog net iets verfijnder en specialer, maar Woman’s Hour heeft het lied Conversations en daar tipt wat mij betreft dit jaar tot nog toe weinig aan.

Het album is momenteel enkel via deze link te beluisteren, ik update het artikel nog wanneer ik een Rdio link heb.

Op zaterdag 25 oktober staat Woman’s Hour in de gezellige Witloof bar van de Botanique. Ik zal er zijn, jij ook? (er zijn nog kaarten)

 

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: REID – Fractures EP | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?