Audio

SlowPlaceLikeHome – Romola

SlowPlaceLikeHome Romola artwork

SlowPlaceLikeHome is het werk van de Ier Keith Mannion. Momenteel verblijft hij in bossen ten noord-westen van Ierland, waar hij zijn sferische en psychedelische geluid creëert. Meer persoonlijke informatie is er over deze mysterieuze man niet bekend maar dat hoeft ook niet; het past perfect bij z’n muziek. Na de There Go The Lights Again EP die in 2012 verscheen, heeft hij nu zijn debuutplaat Romola uit.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet direct werd mee gezogen in het universum van Keith. De eerste twee nummers die ik van hem hoorde, singles She Comes In Colour Stereo en Luna, zijn toegankelijk maar absoluut niet z’n beste werk. In hetzelfde straatje, maar dan stukken beter, situeren zich de liedjes Perfumed (With Life’s Imperfections) en Dear Diary. Beiden erg wijs gemaakte nummers, mini universums op zich. Perfumed doet mij bovendien aan vele andere nummers denken, vooral uit mijn jeugdjaren, zonder dat ik er echt concreet wat aan kan linken.

Het gelijknamige nummer aan de albumtitel, Romola (parts 1 & 2), is zonder twijfel geniaal. Het neemt je mee naar de buitenaardse sferen waar de mannen van de Franse band Air in hun beginperiode ook graag in vertoefden. Bijna zeven minuten perfectionisme, wauw. Romola (part 3) is meer up-tempo en evenmin verkeerd, maar haalt nooit het magische niveau van de eerste twee delen.

SlowPlaceLikeHome

Ook aan het begin en einde van deze plaat werd veel aandacht geschonken. In de eerste seconden van Our Rules hoor je een doosje dat wordt geopend. Vervolgens krijgen we een heerlijke intro die uiteindelijk het meest positieve liedje van Romola op gang trekt. Cesare’s Principle doet dan weer wat ik van een laatste nummer in zo’n sferisch geheel verwacht: niet al té evolutionair zijn (al valt het Romeinse legioen niet te negeren) en rustig weg kabbelen op het einde (doosje sluiten: check!).

Kortom: als je je wel eens af vraagt wat voor albums echte groeiers zijn, is dit er een mooi voorbeeld van. Bij de eerste luisterbeurten was ik nooit volledig overtuigd maar omdat er mij telkens wel iets aansprak, bleef ik Romola opnieuw beluisteren. SlowPlaceLikeHome maakt niet de meest vanzelfsprekende zomermuziek, maar onderschat het niet: erbij wegdromen is geen enkel probleem. Het album is ook echt een album, een verhaal dat je van het begin tot einde moet horen, en daar hou ik wel van.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?