Artikel

[COLUMN] Muziek als medicijn

Bedroom Wall

Wanneer ik me slecht voel, zet ik muziek op. Wanneer ik me goed voel ook. Mijn afspeellijsten op Spotify staan gesorteerd op gevoel. Ik heb zelfs, erg genoeg, een “zielige lijst” voor wanneer ik eens goed wil huilen. 

Tot een half jaar geleden vond ik het overdreven wanneer ik op YouTube mensen als commentaar zag geven: “This song made me cry”. Ik had nog nooit geweend bij een nummer en snapte ook niet dat mensen dat effectief deden.  Tot ik Stay With Me hoorde van Sam Smith en Before I Met You van Banks en Parachute van Jaymes Young. Stuk voor stuk nummers waarbij ik mijn eigen verhaal verbond met de songtekst.

Muziek kan je de indruk geven dat je niet de enige persoon ter wereld bent die zich zo voelt. Een gevoel van begrepenheid omarmt je terwijl je de lyrics en de muziek over je heen laat spoelen. Nu ik er op terug kijk, was het heel naïef en dwaas om te denken dat je niet kan huilen bij een goed nummer. Net zoal een goed boek of een sterke film vertelt ook muziek een verhaal. Je moet er alleen voor open staan. Ik beleef muziek ook intenser nu ik er op een andere manier naar luister. Het is mijn medicijn tegen negativiteit en mijn danspartner in vrolijke tijden.

Het overkomt mij redelijk vaak dat er bij een situatie een toepasselijk nummer in mijn hoofd zit. “When your heart becomes a million different pieces”, denk ik dan terwijl mijn hart stilletjes breekt. Onlangs was ik onderweg naar mijn stage met de auto toen er op Radio 1 een nummer gespeeld werd dat ik nog nooit eerder had gehoord. De eerste twee zinnen maakten zo veel in mij los dat er spontaan tranen over mijn wangen rolden.

Won’t you be my number two?
Me and number one are through
There won’t be too much to do, just smile when I feel blue
Be my number Two door Joe Jackson

Muziek steunt en heelt, maar verveelt nooit. Een goed artiest legt zijn ziel bloot in zijn muziek. Dat is misschien een risico, maar zorgt voor eerlijke muziek met echte gevoelens. Artiesten als FKA Twigs en SIA kunnen op erg veel respect rekenen van mij, omdat zij hun onzekerheden delen met ons. We zijn allemaal mensen met onze eigen gevoelens en verhalen. Soms lijkt het alsof niemand ons kan begrijpen en heeft eenzaamheid je stevig in de hand. Dan lijkt muziek onze enige steun en zalft het onze ziel. Het kan gedachten verbannen en rust brengen. Leven in het moment gaat voor mij nog het best door met mijn ogen dicht naar muziek te luisteren.

Geplaatst door

Dromer - Journalist - Digital Media Manager - Poëtisch grietje - Muziekontdekker (daar zit kont in) - Interviewer | Belangrijkste dromen: Beyoncé interviewen, een boek schrijven, de wereld zien.

Twitter

1 reactie

  1. Voor mij was het in 1995 de cd “O Espírito da Paz” van Madredeus die mij door de chemo hielp.
    En onlangs had ik galkolieken toen ik op Boombalfestival was. Merkwaardig genoeg ging de pijn helemaal weg wanneer ik aan het dansen was. 😀

    Beantwoorden

Iets toe te voegen?