Artikel

Gabriel Rios (in de Cirque Royal)

Gabriel Rios

Credits: Michael Sewandono

Ik moet het toegeven. Naar een concert gaan dat een ouder en volwassen publiek aantrekt kan soms wel eens fijn zijn. Geen urenlange wachtrij aan de ingang, geen mensen die om 12u ’s middags al staan aan te schuiven, geen vervelende smartphones in de lucht, en al zeker geen iPads. Het is een luxe geworden. Zo ook gisterenavond bij Gabriel Rios in de Cirque Royal.

De deuren gingen open om 19u en wij kwamen toe om 19u15, maar er was amper iemand in de zaal. Gesetteld in onze favoriete stoelen was het wachten geblazen op het voorprogramma, maar de teleurstelling was enorm. Gehuld in een kleurrijk kleed dat op de grond kwam, en met haargordijnen voor de ogen kwam Katell Keineg het podium op. Bij de eerste tonen wisten we het echter al: we moeten hier wég. Maar respectvol als we zijn, hebben we het uitgekeken. De valse tonen hadden de overhand, het simpele getokkel op de gitaar was betekenisloos. Maar vooral de valsheid overheerste. Tijdens het laatste liedje kwamen er twee mannen en een vrouw op het podium, wat deed vermoeden dat er een show aankwam. Maar de drie mensen bleven naast Katell Keineg staan, met gekruiste armen, en klapten toen het lied voorbij was en liepen dan weer het podium af. HUH?!

We waren blij toen Gabriel Rios aan de beurt was. Onze trommelvliezen waren ondertussen zodanig aangetast, maar Gabriel verpleegde ons met zijn zeemzoete, toonvaste stem. Openen deed hij met Voodoo Chile, dat hij zonder begeleiding bracht en met één lichtspot op hem gericht. Het was genoeg om de hele zaal stil te krijgen. Young Gods werd ook mooi afgewerkt, maar na Straight Song ging het bergaf. Gabriel Rios kon onze aandacht niet vastpinnen. Het wondermooie City Song en Broad Daylight zorgden voor opflakkeringen, en de grapjes tussendoor maakten veel goed. Maar er miste iets. Het was allemaal te afgewerkt, te afgelikt, al te veel gezongen, en Gabriel Rios raasde door zijn set met veel elegantie, maar zonder er zelf echt in te zitten, zonder die passie die veel Puerto Ricaanse mannen kunnen overbrengen. Het was nochtans een belangrijke avond voor hem, aangezien zijn papa in de zaal zat.

Hoogtepunten van de avond waren Gold en Police Sounds. Als encore bracht hij World of Sex, Swing Low en El Carretero, waar hij overduidelijk meer plezier in had. Als tweede encore bracht hij Beast In Me, waar hij nog even onze aandacht mee kon trekken. Maar toen was het definitief gedaan, en wij bleven een beetje op onze honger zitten. Gabriel Rios deed wat hij moest doen, maar sans plus, zonder die ene sparkle die een concert memorabel kan maken. Een gemiste kans, dus.

Geplaatst door

Hevige concert -en vinylfan. Literatuurstudente, doet een BaNaBa. Freakt op Nintendostuff. No Tamartini, no party. Draagt een gehoorapparaat, dus SPREEK MAAR EEN BEETJE LUIDER.

Twitter

Iets toe te voegen?