Artikel

Een piekfijne Paolo Nutini in Vorst Nationaal

Paolo Nutini

Credits: Shamil Tanna

In april van dit jaar kwam Caustic Love uit, het derde album van de Schotse singer-songwriter Paolo Nutini. Deze plaat kwam hij live brengen in Vorst Nationaal, en wij waren er bij.

Het voorprogramma werd verzorgd door Vaults, een eerder mysterieuze driekoppige band. Veel is er niet geweten over hen, behalve dat de frontvrouw een serene, hoge stem heeft. Ze kwam het podium op in een lang, wit kleed en maakte dynamieke dansbewegingen tijdens de set. Ze had veel weg van een engelachtige zwanenprinses. Hun eerste EP moet nog uitkomen maar ze zijn al aardig op weg om alle hipsterharten te veroveren met hun mysterieuze popmuziek.

Toen de lichten uitgingen in Vorst Nationaal konden we alle vrouwenharten sneller horen slaan. Paolo Nutini kwam het podium opgewandeld in een strakke jeansbroek, een wit openstaand hemdje en een gouden ketting om zijn borsthaar te decoreren. Very Italiano. Mille baci. Openen deed hij met Scream (Funk My Life Up) en de sfeer was gezet. Vrouwen en mannen bewogen mee, of dat nu rechtstaand was of al zittend. Let Me Down Easy werd haast fluisterend gebracht, om (oh de ironie) gevolgd te worden door Coming Up Easy. Paolo was dynamisch, sexy, fluisterde in de micro, schreeuwde zijn ziel uit in de micro. Jenny Don’t Be Hasty werd door iedereen luidkeels meegezongen, en bij Better Man was het weer muisstil. De krakerige, hese stem van Nutini zorgde voor een prachtig moment.

Andere nummers uit Caustic Love waren Looking For Something, Someone Like You, Diana, One Day en Cherry Blossom. Het was duidelijk dat Paolo Nutini plezier haalde uit zijn nieuw werk, maar nog steeds een ode bracht aan These Streets en Sunny Side Up door ze in een intiemer jasje te steken. Dat zijn de albums die hem naamsbekendheid verwierven, maar Caustic Love is dé plaat die ons zal bijblijven en waar de stem en het talent van Nutini tot hun recht komen. De set afsluiten deed hij met Iron Sky, waar verschillende artiesten al hun lof over uitspraken (o.a. Adele). De smartphones werden bovengehaald om licht te maken, en Paolo zong zijn hart uit het lijf.

Het publiek wou meer, meer, méér, en dat kregen ze ook. Maar liefst vier bisnummers werden gebracht, waaronder een Etta James cover van I’d Rather Go Blind. Waar eerder een negenkoppige band het beste van zichzelf gaf, bracht Paolo Nutini nu een akoestische versie van Last Request.

We moeten eerlijk toegeven dat er geen duidelijke hoogtepunten waren tijdens Paolo’s passage in Brussel. Alles was magistraal, en het plezier, de perfectie en het talent dropen er van af. Hij kreeg een verdiende staande ovatie van heel Vorst Nationaal, en knielde neer voor ons en fluisterde I love you. Graag gedaan hoor, Paolo, en dat is wederzijds!

Geplaatst door

Hevige concert -en vinylfan. Literatuurstudente, doet een BaNaBa. Freakt op Nintendostuff. No Tamartini, no party. Draagt een gehoorapparaat, dus SPREEK MAAR EEN BEETJE LUIDER.

Twitter

3 reacties

  1. Pingback: Top 5 concerten van 2014 | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?