Audio

Nicki Minaj – The Pinkprint

Nicki Minaj - The Pinkprint cover

Onder het mom ‘we doen nekeer zot’, besloot ik vorige week dat ik het nieuwe album van Nicki Minaj wou reviewen. Moet je weten, dat mijn kennis van haar repertoire tot op heden niet verder ging dan enkele singles. Wie ik echter wél altijd fijn vind, zijn Jessie Ware en Beyoncé, die beiden een gastrol spelen op The Pinkprint. Reden genoeg voor mij om ook de rest een kans te geven, want yolo.

Van alle ‘R&B-rap-wijven’ die we de afgelopen jaren leerden kennen, heb ik Nicki Minaj altijd de coolste gevonden. Ze is afkomstig uit Trinidad en Tobago, dat is sowieso wijs, en is ook al eventjes bezig met het maken van muziek. Haar debuutplaat, Pink Friday, verscheen in 2010 en daarvoor zat ze reeds geruime tijd in de bizz met haar mixtapes. The Pinkprint is haar derde album en wordt al een tijdje geprezen als haar beste werk tot nog toe. De collabs zijn in elk geval niet verkeerd met de boven genoemde namen én Drake, Lil Wayne en Ariana Grande op de tracklist.

Maar dus, de nieuwe muziek. Op het eerste gehoor is die beter dan ik had verwacht. All Things Go is een vrij rustige opener met een fijne melodie en een minder vrolijke, edoch zeer verhalende, tekst. “This is the Pinkprint” rapt ze op het einde, jup.

Eén van mijn favorieten op het album komt al vlug en heet The Crying Game, gezongen samen met Jessie Ware. Haar invloed is duidelijk hoorbaar in de melodie. Jessie heeft een volledig ander timbre dan Nicki, maar deze twee combineren echt top. Het is een samenwerking die ik helemaal niet had zien aankomen, ze werd onlangs pas als laatste aangekondigd, maar ik ben blij dat ze ‘m hebben gemaakt!

Get On Your Knees start met ‘rrrrr’ en een stevige beat. Het duet met Ariane Grande is niet mis, al werkt het contrast tussen haar engelenzang en de bijzondere stem van Nicki bevreemdend. Net zoals de clash tussen hun twee muzikale stijlen. Toch marcheert het, Get On Your Knees is een geslaagde collab.

Nicki Minaj 1

Credit: Howard Huang

De eerste mannelijke stemmen krijgen we te horen bij Only. Drake’s geluid is, net zoals bij Beyoncé’s Mine, niet weg te denken maar Nicki weet wel wat ze ermee moet. Het is een duistere song, niet de meest originele maar ik kan ‘m appreciëren en Nicki brengt een er stevig stukje rap in. Ik vind het wel spijtig dat de verschillende stemmen mekaar afwisselen ipv. aanvullen, ze hadden er meer mee kunnen doen.

Het solowerk is niet de sterkhouder van The Pinkprint maar Four Door Aventador is cool. De vibe doet aan mij andere muzikanten zoals Lil’ Kim en Kelis denken en het percussieve ritme zit er allround boenk op. Win Again (op de deluxe versie) is ook oké en rap pur sang. Vooral het refrein hiervan is catchy. In de staart van het standaard album vinden we The Night Is Still Young terug, een poppy en dansbaar buitenbeentje. Schoenmaker blijf bij je leest denk ik hierbij vooral, misschien dat dit nummer het goed zal doen op de radio maar ik vind het geen succes.

Dat het botert tussen Nicki en Queen B kan deze plaat niet ontkennen. De ballad I Lied had zij ook kunnen maken en dan hebben we het nog niet over Feeling Myself, dé collab, gehad. Onlangs releasete Beyoncé nog een remake van Flawless met Nicki én gooide ze zich solo op rap in 7/11. Ik blijf het ietwat gek vinden om haar zo te horen maar haar, bescheiden, inbreng op dit nummer is een goede aanvulling.

“World stop … carry on.”

Kortom: ik denk niet dat de tijd er ooit gaat komen dat ik een album van Nicki Minaj grijs zal draaien. Toch kan ik een aardig deel van The Pinkprint wel smaken. Met zestien songs is deze plaat erg uitgebreid, mijns inziens was er beter wat meer geschrapt in de finale selectie om de essentie over te houden. Als je, net zoals mij, zoiets hebt van ‘oké, ik ben geïntrigeerd’ kan je dit album zeker een kans geven. Wie weet ben/word jij helemaal fan.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

  1. Ik geef ze altijd een kans en kan een nummer van haar zo nu en dan wel appreciëren, maar ik kan me niet voorstellen dat ik een volledige cd van haar kan beluisteren. Ik weet niet waaraan het ligt. Ik had namelijk net hetzelfde met Lana Del Rey bijvoorbeeld, en we kunnen die twee nu ook absoluut niet met elkaar vergelijken. 🙂

    Beantwoorden

Iets toe te voegen?