Artikel

Hoe meer je weet, hoe groter de verwondering?

Poollicht

Credit: Stephane Vetter – nuitsacrees.fr

Het is nog steeds januari. De foodcoma’s van de feestdagen zijn (bijna) verteerd en de bijgekomen kilo’s worden er weer afgewerkt. Een examen hier, een opdracht daar en blijven gaan. De eindejaarslijstjes, die zijn ondertussen ook naar de bodem van mijn maag gezonken. En dus is er weer ruimte om de dingen te beschouwen zoals ze zijn.

Meer dan een jaar ben ik ondertussen zowel persoonlijk als blogwise intensief met muziek bezig. Ik zie veel, ik hoor veel, ik ontdek veel. En de poel artiesten/songs/… waar ik nog niets van ervoer, wordt steeds groter. En dat heeft niet louter te maken met tijdsgebrek. De momenten waarop ik niet naar muziek luister zijn ongelofelijk schaars. Ze beperken zich ongeveer tot tijdens het slapen, wandelen en studeren.

Bijna continu denk ik ‘waar zal ik nu eens heen luisteren van nieuwe muziek?’, evenwel verval ik vervolgens vaak in een soort safe haven. Ergens is dat logisch, als je iets goed vindt is dat niet voor één keer. Maar toch gaat dan telkens de gedachte door mijn hoofd ‘zou je niet eens iets ontdekken?’. En dan surf ik naar Soundcloud, de Hype Machine of een blog met een playlist functie en laat ik die afspelen. Toch overvalt mij dan minstens even dikwijls en gauw het ‘meh’ gevoel. Ik ben niet meer wild enthousiast over het eerste beste dat ik hoor. Dat was nooit het geval, maar het is het nu zeker minder dan vroeger.

Ergens heeft mijn hoofd ‘neen’ leren zeggen tegen veel van de dingen die ik hoor. Maar ik doe daar verder niks mee, behalve ‘neen’ zeggen als er mij wordt gevraagd om over iets te schrijven wat ik niet goed vind. Het is zoals de radio. Daar komt ook veel moesj, ik noem het even zo, op en die verzet ik nooit (behalve bij het zoveelste lied van Milow).

Als het om splinternieuwe muziek gaat, zal niemand u zeggen waar je écht naar moet luisteren. Of wel, maar dan vijftig keer op een dag waardoor je er immuun voor wordt. De radio maakt een selectie, magazines maken een selectie + fotoshoot + interview en blogs schrijven allerhande artikels. Ook selectief, de ene al wat meer dan de andere maar dat zit dan in de aard van het beestje (of blog, in dit geval).

Om dus op de eindejaarslijstjes terug te komen: vele lijstjes waarvan ik meerdere platen goed vind, heb ik driekwart nog nooit van gehoord. Neem nu de nieuwste plaat The War On Drugs. Die heb ik, sorry Jeff die mij daar ooit op wees, nog steeds niet volledig beluisterd. Maar een hoge stek in tal van lijstjes, dat wel, dus moet die dan niet heel erg goed zijn? Met Pure Heroine van Lorde uit 2013 is dat hetzelfde. Ik vind haar muziek thans echt fijn. En toch denk ik er nooit aan wanneer ik Rdio open gooi.

Ik moet dan eigenlijk helemaal niet beginnen over mijn kennis van muziek van voor het lopende decennium, die is pas echt schabouwelijk. Dat merkten mijn beste en ik tijdens de meest recente Tijdloze nog op. Ik verwarde The Doors met The Velvet Underground, weet nog steeds niet goed wie Joy Division zijn en het ‘heel bekende’ Into My Arms van Nick Cave koppelde ik nooit eerder aan die man (want wie is dat eigenlijk?). Kortom: als ik nu de cone of shame mag dragen tot 31 december 2015 mag u het mededelen.

Desondanks drukt er mij frequent wel iemand op het hart dat ik ‘echt wel veel muziek ken’ en ‘dat ze zich afvragen waar ik dat allemaal vandaan haal’. De curieuzeneus in mij verwondert zich dan wel degelijk, en vraagt zich af hoe sommigen bepaalde artiesten niét kunnen kennen. De blogger in mij denkt dan vooral ‘shit, en die en die en die en die en die en die …

Don't know

… awel, die ken ik allemaal nog niet!’ Ik ‘weet’ misschien veel maar mijn verwondering wordt eigenlijk niet groter, de vijver wel dieper.

Als u na het lezen van dit een artikel hier uw favoriete album van het moment/ooit wil nalaten, zal ik er écht naar luisteren. Pinky swear.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

  1. Ik schep er een plezier in om naast naar muziek te luisteren ook de credits in de bijhorende boekjes te lezen. Om de linken tussen verschillende artiesten te leggen (de huidige keyboard-speler van Mika speelde bijvoorbeeld enkele concerten met Take That recent), om te weten te komen of ze zelf hun muziek schrijven (zeer belangrijk aspect jawel!) en wie de CD’s geproduced heeft. Het is een passie en niet helemaal onlogisch weet je dus vaak ‘weetjes’ over die zaken die andere niet onthouden, of niet ontdekken, en dat is fijn! 😀

    Mijn allerbeste plaat ooit: Robbie Williams – Escapology.

    Beantwoorden

    • Ja dat is inderdaad wel leuk! Ik kijk daar ook vaak wel eens naar 🙂 Of soms gebeurt het dat ik er elders over lees en dan eens verder zoek. Merci voor de suggestie, ik zal zeker eens luisteren!

      Beantwoorden

Iets toe te voegen?