Audio

Selah Sue – Reason

Cover-Selah-Sue-Reason

België boven deze week op Twee Huizen Verder, en oh, wat hou ik daar wel van! Zeker wanneer het met platen van geweldige bands is (review over de nieuwe van Balthazar nog niet gelezen? Klik hier). Vandaag is het de beurt aan het tweede album van Selah Sue, Reason genaamd. Het heeft vier jaar geduurd om de opvolger voor haar gelijknamige debuut te schrijven. Het wachten waard?

Na het voorproefje dat we kregen op de Alone EP in december én de meer recent uitgebrachte singles Reason en Always Home, kon ik eigenlijk al bevestigen dat het antwoord ‘ja’ zou zijn. Maar toch wringen er wat dingen.

De plaat steekt af met al hetgeen we al kennen (waarom, eigenlijk?). De eerste vier songs bevatten dus niets nieuws, op de tweede na. I Won’t Go For More stond reeds akoestisch op de Alone EP en nu krijgen we de uitgebreid geïnstrumenteerde versie te horen. Zéér uitgebreid kan ik je wel zeggen, naast de ‘standaard’ instrumenten (percussie, keyboard en gitaar) krijgt deze song versterking van een trompet, bugel, fluit, basklarinet, alt, tenor en bariton saxofoon. Zéker bij mijn eerste luisterbeurt had ik het gevoel dat dit veel te veel van het goede is. We leerden het nummer kennen met de combo van Sanne’s stem en gitaar, en de uiteindelijke versie is instrumentaal het meest complexe van de plaat. Een goed nummer, maar ik denk dat het fantastisch was geweest met iets minder bombast.

Bij de vijfde song Alive is het mij duidelijk, Selah heeft de reggae vibes ingeruild voor elektronische. Deze ballad wordt gedragen door een diepe baslijn, wat het plaatje perfect doet kloppen. Een meer sobere aanpak had het in té groot contrast gezet tot de rest van de plaat. Het houdt de song realistisch, maar maakt ze niet oeverloos zwaar.

Selah Sue

Credit: Alexander Brown

Als er iets is waar ik mij aan stoor bij deze plaat, is het dat ze soms te scherp klinkt. En dat doet pijn aan mijn oren. Dit is bij momenten het geval op Reason, Fear Nothing en Always Home. Deze songs zouden baat hebben bij een iets meer gepolijste mix. Ook ligt het volgens mij gedeeltelijk aan Sanne’s stem. Ze heeft een prachtige karakteristieke, warme en soulvolle stem, laat daar geen twijfel over bestaan, maar haar sterkte ligt niet in groteske dramatiek. Desondanks vind ik de hierboven opgesomde nummers verder wel stuk voor stuk top. Het is een haat-liefdeverhouding.

“I would love to make you proud, so I wrote this song, dad”

Selah zei in een interview dat ‘ze geen volledige plaat in dezelfde sfeer kan maken’. Dat vind ik niet erg, al zou ik het wel heerlijk vinden moest ze dat ooit toch doen met de sound van Daddy. Het lied Mommy van haar debuutplaat klonk eerder triest, terwijl deze song net een uptempo en jazzy inslag heeft. Ik kan er eigenlijk niet zo veel over zeggen, behalve: nekharen overeind, wauw.

Dus, hierboven beweerde ik dat Sanne de reggae sounds definitief in de kast had opgeborgen. Toch niet helemaal blijkt bij het nummer Sadness, hoera! Dit lied bevat echt de perfecte blend van blues en reggae. Hunkeren naar de zomer: CHECK.

Feel is het nummer waarbij alles in z’n plooi valt. Het weerspiegelt perfect de meer elektronische aanpak van de plaat, is mooi geïnstrumenteerd en de lyrics mogen er ook wezen. “Cause life’s too short. How do we know where to go?”

Afronden doen we met het duister en gevaarlijk klinkende Right Where I Want You, het eerder genoemde Always Home en Falling Out. Van die laatste song had ik precies wat meer verwacht na het horen van enkele live versies. Eentje dat duidelijk beter op een concert uit de verf komt dan in de studio.
Op 18 april ga ik dat in elk geval aan den lijve kunnen ondervinden, want dan staat Selah Sue in de Lotto Arena (er zijn nog kaarten). Een andere fijne band, Hydrogen Sea, staat bovendien in het voorprogramma, wat me niet verbaasde toen ik zag dat Birsen aan zeer veel songs op Reason meewerkte.

Long story short: ja, Reason heeft mijn verwachtingen ingelost. Grotendeels, want op sommige momenten wringt het toch een beetje. Misschien lag mijn lat te hoog, of misschien moet ik er nog aan wennen. In elk geval is het waardige opvolger geworden voor Selah Sue’s gelijknamige debuut.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

3 reacties

  1. Pingback: Mijn festivalzomer 2016 | Twee Huizen Verder

  2. Na mijn eerste luisterbeurt ben ik toch niet zo overtuigd van deze opvolger. Het zal nog wat wennen zijn, maar met haar debuutalbum was ik direct mee. Nu heb ik vaak het gevoel dat het maar “zozo” is.

    Beantwoorden

Iets toe te voegen?