Audio

LA Priest – Inji

LA Priest - Inji artwork

Toen ik de vijf nieuwe favorieten van februari samen stelde, was het onmogelijk om LA Priest daar niét bij te steken. Oino, de debuutsingle van Sam Dust z’n solo project, was een instant oorwurm. Sinds de release werd het lied vaak op Studio Brussel gedraaid, wat de man in België zeker al wat naamsbekendheid opleverde. Vandaag komt z’n debuutplaat Inji uit. Laat ik je alvast één ding vertellen: ze klinkt niét zoals Oino. Maar dat is niet per definitie een slechte zaak.

Eerst een klein stukje geschiedenis: in 2009 verdween Sam samen met z’n toenmalige band Late of the Pier volledig van de radar, tot hij begin 2015 onder een ander pseudoniem weerom op het internet verscheen. Zelf zegt hij het volgende over die vijf jaar: “Can we just say that I forgot about time and that I did loads of stuff but I didn’t really care about social media or “internetising” what I was doing … but I did do loads of things, I played gigs, recorded and produced several records, travelled the world, built drum machines, and synthesizers and new inventions, then moved to Wales and released some music and decided to put it on the internet.”

LA Priest heeft dus niet op zijn gat gezeten. En Inji is daar duidelijk een resultaat van. Al vanaf het eerste lied Occasion, heb je als luisteraar begrepen dat dit een bijzondere rit wordt. Het slepende nummer baadt in een slaapdronken sfeer, die vaak aan Prince doet denken, wat alvast een aardige referentie is.

Lady’s In Trouble With The Law is een heerlijke track. Ook dit lied heeft nachtelijke geluiden mee gekregen, maar dan eerder uit de sensuele hoek. Het is een song die me van bij het begin te pakken had, en me sindsdien niet meer heeft losgelaten.

De hit van deze plaat is zonder twijfel, ra ra ra, Oino. Het is eigenlijk het enige radio-gevoelige nummer van de tien. Party Zute / Learning To Love maakt op zich ook kans op airplay, maar valt af door z’n lengte (8,5 minuten, jawel!). Niettegenstaande is dit een heerlijk zomers lied, en het zou gewoonweg zonde zijn om hier een radioversie van 3 à 4 minuten uit te snijden. Het is echt veel te geniaal in z’n geheel.

De rest van Inji is duizend maal experimenteler van aard dan de hiervoor besproken songs. Liedjes zoals Night Train en Lorry Park knal je niet af bij een eerste luisterbeurt, maar hebben er zeker meerdere nodig om ze volledig te appreciëren.

Kortom: de debuutplaat van LA Priest is zeker één van de meer bijzondere die ik de laatste tijd in de oren kreeg. Enerzijds werd ik teleurgesteld omdat ik meer hits in de rangorde van Oino had verwacht, anderzijds is het zalig om keihard te worden meegenomen op een rit door een het ronddolende brein van deze muzikant. Je voelt quasi meteen dat deze man niet het gevoel had dat hij iets moest bewijzen aan de wereld, en daardoor volledig z’n gang ging met wat hij zelf echt wou maken. Ik kan dat wel smaken, en ik vermoed jij ook.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?