Audio

Lianne La Havas – Blood

blood-artwork-kl

Soms moet je als mens toegeven dat je u vergist hebt. Dat is nooit eenvoudig, zeker als velen in uw omgeving reeds langer het tegendeel beweren. Mij overkwam het twee weken geleden met de muziek van de Britse Lianne La Havas. Na haar tegenvallende debuutplaat Is Your Love Big Enough? had ik het een beetje met haar gehad, tot ik de single What You Don’t Do hoorde. Het was instant liefde, en toen ik vervolgens Unstoppable beluisterde werd die er niet minder op. Vandaag brengt ze haar tweede album Blood uit, en ik stel het graag aan je voor.

Unstoppable dus, het openingsnummer van deze plaat. Wat. Een. Song. Een beetje jazzy, en vooral ongelofelijk soulvol. Dit valt voor mij echt onder de noemer ‘mooie muziek’. Ik kan me voorstellen dat dit wat vreemd klinkt, maar luister straks gewoon zelf, en laat je helemaal meevoeren door deze prachtige verzameling klanken. Check zeker ook de geslaagde edit die Jungle van het lied maakte!

Met Green & Gold houdt Lianne het iets meer ingetogen, maar desondanks blijft het een fijne zomerse song, die verwijst naar haar Griekse en Jamaicaanse roots. Hét nummer van de plaat is voor mij zonder twijfel What You Don’t Do. De melodie, de lyrics, Lianne’s hemelse stem … Ik word er op slag goed gezind van. Dat is ook de sterkte van deze plaat: de vrolijke en luchtige invalshoek.

Ballads zoals Good Goodbye (het laatste nummer -zucht-) doen het geheel meer kwaad dan goed. Ook Wonderful verbaasde mij eerder in de negatieve zin, zeker omdat Howard Lawrence van Disclosure eraan meewerkte, had ik iets meer uptempo verwacht. Grow en Tokyo vallen er dan weer tussenin en kan ik daardoor wel smaken. Het zijn twee knappe muzikale wandelingen.

Lianne La Havas

Credit: John Paul Pietrus

Klagen mag ik echter niet doen, want verder is dit wel een schone plaat. Never Get Enough kent een strak contrast tussen akoestische strofes en door behoorlijk stevig gitaarwerk geruggesteunde refreinen. De live versie die ze van dit nummer op Glastonbury bracht, kon mij enorm bekoren en doet me uitkijken naar haar set op Pukkelpop.

Kortom: ik ben echt aangenaam verrast door de richting die Lianne La Havas met deze nieuwe plaat is uit gegaan. Ze treed bij songs zoals Never Get Enough duidelijk buiten haar comfort zone, en dat is uiterst goed uitgedraaid. Het album toont een meer volwassen versie van deze jongedame, die ondertussen goed weet wat haar sterktes zijn, maar evenmin bang is om nog wat verder te kijken.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: Pukkelpop 2015, het verslag | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?