Audio

Tame Impala – Currents

Tame Impala - Currents Artwork

Tame Impala is zo’n band waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb. De song Solitude Is Bliss van hun debuutplaat Innerspeaker is zonder twijfel nog steeds één van mijn favoriete nummers van de afgelopen jaren, en zo stonden er nog wel enkele pareltjes op dat album, maar bij de opvolger Lonerism was de groep mij kwijt. Het experimentele gitaargeweld was gewoon mijn ding niet. Vorige week verscheen Kevin Parker’s derde worp, Currents. Ik gaf ze een kans en totaal onverwacht: ik vind het een geniale plaat.

Eigenlijk voelde je het al vanaf de release van de eerste single Let It Happen: dit album zou wel eens ver kunnen gaan lopen van het hokje psychedelische rock waar men deze band ondertussen had in gestopt. Het vermoeden werd de waarheid. De gitaren zijn buiten gegooid en Currents klinkt in mijn oren als een volmaakte experimentele pop plaat. Een geniale single en openingsnummer is Let It Happen dus ook, dit lied geeft je op acht minuten een goed beeld van wat er komen zal.

De plaat is nooit uitbundig, maar komt nimmer sober over dankzij de rijke detaillering die overheerst. Ze is wel eerder rustig van aard, zeker in het eerste gedeelte. Bij liedjes zoals Yes I’m Changing krijg ik instant zin om op roadtrip te vertrekken (de verkeersgeluiden kunnen daar wel voor iets tussen zitten). Na een meer bombastisch middendeel is ook het slotstuk kalm, maar wel op een heerlijk relaxte wijze. Moeilijk om uit te leggen in woorden, maar beluister zeker ‘Cause I’m A Man eens goed om te begrijpen wat ik bedoel.

Tame Impala

De interlude Gossip is een buitenbeentje, maar wel één waarvan ik het extreem jammer vind dat het geen volledige song is geworden. Het klinkt zomers, een beetje bluesy en het kan je op die 55 seconden perfect een eind doen dagdromen. Nu moet gezegd, dat The Less I Know The Better wat erna komt er wel prima op volgt. Dit is zonder twijfel het meest onbezorgde en funky lied van het album.

Een verborgen oorwurm is zonder twijfel Past Life. Twee dagen nadat ik de plaat voor het laatst beluisterde, kroop het plots weer in mijn hoofd. En ik kreeg het er zeker een halve dag niet meer uit.
Tot slot nog een ode aan hekkensluiter New Person, Same Old Mistakes. Deels voor de tof gevonden titel, maar uiteraard vooral voor het nummer zelf. Kevin Parker heeft goed begrepen dat het einde minstens even belangrijk is als het begin, en implementeerde daar één van de fijnere songs van de plaat.

Kortom: met Currents heeft Tame Impala mij aangenaam verrast. Na hun vorige album had ik hier geen verwachtingen bij, maar ik vind het zo goed! Bij mijn eerste luisterbeurt werd mijn aandacht totaal niet getrokken door de verschillende nummers, maar wél door de plaat als een geheel. Dat is deze echt wel, waarvoor hulde. De band heeft zich met Currents voor mij weer helemaal op de kaart gezet, dit is nu alvast een kanshebber voor een hoge stek in mijn eindejaarslijstjes.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?