Audio

Ella Eyre – Feline

Ella Eyre - Feline artwork

Het verschijnen van de¬†debuutplaat van Ella Eyre, dat was ondertussen de processie van Echternach geworden. Initieel stond de release¬†gepland voor oktober vorig jaar, maar uiteindelijk is het 28 augustus 2015 geworden. Ik was echter nog steeds benieuwd naar wat dit ‘leeuwtje’ nog uit haar hoed¬†zou toveren dus ik heb de plaat beluisterd en stel ze bij deze¬†aan jou voor.

De eerste zeven nummers voelen aan als een lang en stevig salvo. Together, Deeper, Gravity, ‚Ķ als je er √©√©n van kent, weet je al een beetje hoe de rest zal klinken. Veel beats, de strategisch¬†gemikte vocale uithaal en zo nu en dan ook nog een rustige bridge. Deze ingredi√ęnten gooi je allemaal¬†samen in de kookpot en na een tijdje pruttelen, krijg je het eerste deel van deze plaat als resultaat. Smaakt dat nu per se slecht? Neen, maar het is wel een erg grote portie om in √©√©n keer te verwerken. Comeback¬†bevat met voorsprong de¬†meest frisse¬†toets. Geestige tekst, een catchy melodie en vooral:¬†“LET THE MOTHERFUCKER BURN!”. Check ook de videoclip van dit nummer, die is er boenk op.

Na al dit geweld, zoekt Ella de rust op. Haar soulvolle stem kan het in elk geval allemaal aan, de melodie√ęn iets minder. Zeemzoete ballads zijn sowieso¬†mijn ding niet, en al zeker niet wanneer ze zo plat aanvoelen als Even If en Alone Too. Gelukkig komt¬†er af en toe meer uptempo werk tussen. All About You is zo’n song met dezelfde appeal als Comeback. Klinkt gewoon goed, en kan je na √©√©n luisterbeurt helemaal mee schreeuwen. Worry Bout Me¬†en Typical Me hebben¬†dan weer een soulvolle inslag, die aangenaam in de oren ligt. Verder gaan ook deze¬†liedjes niet zo ver lopen van de gekende formule, maar toch was het fijn geweest als het hele album meer op deze¬†sound gebaseerd zou¬†zijn.

Ella Eyre

In het bonusgedeelte vinden we onder meer een akoestische versie van Waiting All Night terug, het nummer dat aardig heeft mee geholpen bij¬†Ella’s¬†doorbraak. In deze versie komt vooral haar vocaal talent goed naar voren, tevens de sterkhouder van het album. Ook¬†Don’t Follow Me en Everyone Goes Your Way klinken niet verkeerd. Twee songs die zonder twijfel¬†de hoofdtabel waardig¬†zijn.

Kortom: eerlijk, ik had van Ella -leeuwtje- Eyre’s debuutplaat meer verwacht, omdat ik veel van haar individuele nummers echt wel fijn¬†vind. Het probleem ligt volgens mij dus in de verzameling ervan, waar het gebrek aan diversiteit net¬†te veel bloot komt te liggen. Er staan steengoeie songs op de plaat, maar daarnaast teveel die aandoen als opvulsel. Het potentieel is er wel. Desondanks deze mindere plaat¬†wil ik haar toch graag¬†eens live aan het werk zien, omdat ik ervan overtuigd ben dat haar album dan w√©l garant staat voor ambiance.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: Rudimental – We The Generation | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?