Artikel

Pukkelpop 2015: het verslag

Pukkelpop

Drie dagen Pukkelpop 2015, tevens mijn allereerste bezoek ooit aan de weide van Kiewit. Een memorabele ervaring, dat kan ik je wel al zeggen. Met de pkp-reportages van Canvas op de achtergrond typ ik dit verslag, waarin ik graag vertel hoe ik de afgelopen dagen heb beleefd.

Donderdag

De eerste acts die wij op donderdag wilden zien waren Sigma en Tout Va Bien. Deze twee speelden echter tegelijkertijd. Bij het zien van de drukte voor de mainstage van Sigma besloten we al gauw om de gezellige Wablief?! tent in te duiken met de gezellige Belgen. Een zweethut, dat kon je die tent ook wel noemen. Net zoals de Castello, bleek op vrijdag, maar we hielden vol en bleven staan. Het optreden van Tout Va Bien was goed, net zoals op de Lokerse Feesten twee weken geleden. Van deze getalenteerde band hebben we het laatste nog niet gezien, en dat vind ik helemaal niet erg.

Vervolgens staken we al slalommend weg over (het spel Crossy Road is er niks tegen) om in de Marquee bij Charles Bradley & His Extraordinaires te belanden. Een man wiens oeuvre ik niet echt ken, maar die wel meteen een glimlach op mijn gezicht wist te toveren. Hij droeg een retro blauw glitterkostuum wat tijdens de set nog werd ingewisseld voor een zwarte outfit met een cape. Zijn dansmoves en krachtige stem zouden nooit verraden dat hij de zeventig nadert. Een knappe prestatie die geruggesteund werd door een heerlijk jazzy bende muzikanten.

We keken het optreden niet volledig uit omdat we graag een stuk van STUFF. wilden meepikken, weer naar de -enter Crossy Road- Wablief?! tent dus. Aan de muziek van deze Belgische groep valt niet meteen een touw vast te knopen, wat ze volgens mij niet voor iedereen even toegankelijk maakt. Het valt echter niet te ontkennen dat ze erg strak stonden te spelen. Luid en zacht, jazz en elektro, alles door elkaar maar tegelijkertijd klonk het toch erg coherent. Het is niet onterecht dat STUFF. momenteel de meest spannende band van ons land wordt genoemd.

Pukkelpop - Lianne La Havas

Lianne La Havas

De madame waar ik op donderdag het meeste naar uitkeek, was Lianne La Havas. Ik schreef onlangs nog over haar mooie nieuwe plaat Blood en wou die muziek dus graag live horen. Eenmaal op het podium wist Lianne iedereen quasi direct te verleiden met haar mooie lach en fijne stem. De set die ze in de Club speelde was uptempo van aard, een slimme zet want daarmee hield ze de aandacht van het publiek goed vast. Nummers zoals Unstoppable en nieuwste single What You Don’t Do werden, zonder gitaar in de hand, piekfijn gezongen. Verder wisselde ze graag af tussen verschillende snaarinstrumenten waar ze songs zoals Is Your Love Big Enough? mee bracht. Een erg knap optreden dus, en de perfecte manier om de eerste festivalavond in te zetten.

Hierna viel er voor ons een vrij groot ‘gat’ in de programmatie. We pikten nog een stukje Future Islands mee maar aangezien ik het repertoire van deze band helemaal niet ken, verloor ik vrij snel mijn aandacht. Eindigen deden we deze dag met een groot deel van Paolo Nutini’s set in de Marquee. Hoewel deze man vocaal erg sterk was, stonden wij toch te geeuwen. Het was gewoon ons ding niet, maar voor diegenen waarbij dat wel het geval was, heeft hij zonder twijfel uitstekend werk geleverd.

Vrijdag

De meest poppy dag van het festival was tevens de meest drukke in onze planning. We startten de dag vrij vroeg met Vuurwerk in de Castello. De tent was niet volledig gevuld, de hitte zat daar ongetwijfeld voor iets tussen, maar deze band speelde zonder twijfel een goed concert. Ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat hun muziek beter in een later tijdslot had gepast, maar dat heeft me ook meteen een reden gegeven om deze band later nog eens terug te zien.

Pukkelpop - Shura

Shura

We bleven in de contreien van de Castello hangen omdat Shura daar zou spelen. Deze Britse dame stelde haar Belgisch optreden op Les Nuits Botanique in mei uit en daardoor was ik erg benieuwd om haar nu voor de eerste keer live te zien. De band bleek goed op elkaar te zijn ingespeeld, iets wat ik nog niet had verwacht. We kregen een mix tussen nieuwe songs en singles te horen, waarvan vooral die laatsten op veel sympathie konden rekenen. Vocaal gezien kan er nog wat worden gesleuteld aan haar live presence, haar stem ging nét wat teveel op in de muziek, maar het potentieel is er zeker.

Hierna was het tijd voor één van dé comebacks van Pukkelpop, namelijk die van The Black Box Revelation. Met een nieuwe single, en in het najaar een album, onder de arm had dit duo duidelijk erg veel goesting om opnieuw de podia te bestormen. De Marquee puilde uit nog voor het optreden begon en dit bleek vanaf de eerste song meer dan terecht. De set was een verzameling van, luid meegezongen, ouder werk en een sneak peek van wat er nog komen zal. De permanent aanwezige smile van drummer Dries zei het helemaal: het rock-najaar van 2015 wordt dat van The Black Box Revelation.

Pukkelpop - Lapsley

Låpsley

Wie ik ook graag opnieuw wou zien, was Låpsley. Deze week nog stelde ze bij BBC Radio 1 haar nieuwe single Hurt Me voor, samen met B-side Burn haar eerste nieuwe werk sinds het begin van dit jaar. Wat gauw bleek, is dat ze op scherp stond. Haar stem zat er nimmer naast en ook op de twee muzikanten bleek ze beter ingespeeld dan in mei. Waar ze toen ook nooit van haar microfoon week, dartelde ze nu graag het podium rond met het ding in de hand. Haar livepresence is dus duidelijk in de positieve zin gegroeid, en ik geloof dat er nog meer potentieel in zit. Laat dat debuut album maar komen.

Na een heerlijke passage aan de food trucks van Food Wood pikten we relaxt nog een stukje van Ellie Goulding mee. Straf hoe zij ondertussen al jaren op haar laatste plaat teert en nog steeds zonder problemen gigantisch veel volk enthousiast krijgt. Het was dan ook een optreden vol hits, want zo heeft ze er ondertussen een hoop. Zeker niet verkeerd dus.

Vervolgens trokken we tijdig naar de Club voor de passage van Trixie Whitley. In een elegante zwarte outfit en met glitters in het haar rockte ze harder dan ooit tevoren. Er werd voor een verzameling stevige songs gekozen, zelfs het rustige Pieces kreeg een allerminst saaie nieuwe jas aangemeten. We hoorden vooral oud werk, dat wel steevast fris klonk, en ook twee nieuwe songs (update: Soft Spoken Words is de eerste single en nu te streamen) die de verwachtingen voor haar nieuwe album alvast nog hoger hebben gelegd. Haar crowd surfing stunt tijdens Breathe You In My Dreams was de kers op de taart (en hilarische paniek in de ogen van de technici die plotsklaps de microfoonkabel moesten verleggen).

Rustig kijken deden we nog naar Bastille op de Main Stage en een stukje van Mark Ronson’s DJ set in de club. Beiden niet wereldschokkend, maar wel leuk entertainment om de vrijdagavond mee eindigen.

Zaterdag

Het initiële plan om zaterdag bij Garden City Movement in de Castello te starten viel in het water door mijn tegenspartelende onderrug die wel wat rust kon gebruiken. Hun concert bleek volgens Evi wel erg goed dus ik hoop hen spoedig nog eens in een Belgische concertzaal te spotten.

Pukkelpop - Food Wood

Food Wood

Uiteindelijk belandden we op de wei tijdens de set van Odesza. Een duo dat mijn vriend niet kende maar dat hem aangenaam verraste. Hun single Say My Name deed de Castello ontploffen maar ook de andere songs konden het talrijk aanwezige publiek aan het dansen krijgen. Om in de gaten te houden.

Bij Charli XCX in de Dance Hall geraakten we niet meer binnen maar dat vonden we niet zo erg aangezien het ons ding toch niet zo bleek te zijn. We hebben dan maar wat van het goede weer geprofiteerd tot het concert van Howling in de Castello begon. Dit overlapte deels met The War On Drugs en daarom besloten we om van beiden een stuk mee te pikken. Hoewel het bij Howling niet slecht klonk, zeker Short Line niet, kwam het in de tijd dat wij er waren jammer genoeg nooit helemaal los. Het trio stond er wel, maar interactie met het publiek ontbrak volledig, een werkpuntje.

Op de main stage zat het bij The War On Drugs wel helemaal snor. De band speelde een goed optreden met de uitgebreide versie van Under the Pressure als hoogtepunt. Veel meer van hun repertoire dan de singles kende ik eerlijk gezegd ook niet, dringend eens beluisteren dus.

Onderweg naar Food Wood passeerden we de Marquee waar het meest bekende exportproduct van Heusden-Zolder een reünie hield: de Evil Superstars. Behalve Sad, Sad Planet is hun muziek niet zo mijn ding maar ze klonken zonder twijfel alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.

Na een lekkere portie fish & chips -alstublieft Pukkelpop, laat die food trucks volgend jaar terug komen- stonden wij schrap voor de heilige drievuldigheid: Tame Impala, alt-J en James Blake. Toen The Offspring z’n laatste noten had gespeeld, liep de tent goed vol voor de Australiërs van Tame Impala. De psychedelische visuals op de achtergrond begeleidden een quasi perfecte set waarvan ik wonderwel quasi elk nummer kende. ‘Cause I’m A Man en Solitude Is Bliss bleven uit maar verder kan ik niets aanmerken op de verzameling liedjes waar deze band helemaal de tijd voor nam. En of de kans er dik in zit dat we ze in Vorst Nationaal volgend jaar opnieuw aan het werk zullen zien.

Pukkelpop - Tame Impala

Tame Impala

alt-J bekeken we vervolgens al zittend op een bank met een bekertje prosecco in de hand. De setting kon dus alvast niet beter. Het optreden bleek vooral een showcase van de debuutplaat van de band, wat wij wel konden smaken. Door de afstand hebben we van hun lichtshow niet zoveel gezien, maar wat we hoorden klonk alleszins als de muziek van een waardige headliner. Het enige wat we jammer genoeg hebben gemist, was het openingsnummer Hunger Of The Pine, maar de rest van de set maakte dit zeker grotendeels goed.

Eindigen deden we het festival met Ben & Jerry’s ijs en het nagenoeg perfecte optreden van James Blake. Geliefde nummers zoals Limit To Your Love, CMYK en Life Round Here passeerden allemaal de revue, aangevuld met meer minimalistisch werk (dat hij vermoedelijk bij 1-800-Dinosaur maakte). Een knappe set dus, die op zich niet zoveel verschilde van de laatste keer toen ik hem zag, maar zeker wel aan mijn verwachtingen voldeed.

Pukkelpop 2015

En zo is mijn eerste keer op het Limburgse festival alweer voorbij. Op de pijn in mijn onderrug na was het een geweldige ervaring. Behalve de paar bands die minder ons ding waren, hebben we deze editie niets slechts gezien en vooral erg veel genoten. Het weer was bovendien top en de sfeer de maks. Ik kan dus eigenlijk niet meer zeggen dan: tot volgend jaar, Pukkelpop!

Voor de nieuwsgierigen onder jullie, nog even mijn festival top 3:

  1. Trixie Whitley
  2. Tame Impala
  3. Lianne La Havas

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

1 reactie

  1. Pingback: Trixie Whitley – Porta Bohemica | Twee Huizen Verder

Iets toe te voegen?