Audio

Rudimental – We The Generation

Rudimental - We The Generation artwork

Een band die ik al eeuwen lijk te kennen, en die toch z’n debuutalbum Home pas begin 2013 uit bracht, dat moet Rudimental zijn. Wie nog nooit iets over hen hoorde, kan bijna niet anders dan onder een steen te hebben geleefd. Hits zoals Feel The Love en Waiting All Night maken mij keer op keer instant vrolijk dus zeggen dat ik niet benieuwd was naar hun tweede album, zou een leugen zijn. Vorige week verscheen We The Generation, en ik stel het graag aan je voor.

Het openingstrio is meteen een sterk: zowel I Will For Love als de cheesy meezinger Never Let You Go beuken er goed in. Hierna volgt de titelsong We The Generation, een strijdlied dat wordt gedragen door de vocals van Mahalia Burkmar. Melodisch gezien zonder twijfel één van de sterkhouders van de plaat. De erg wijze inbreng van de blazers doet mij telkens opnieuw terugdromen naar de (lang vervlogen?) zomer.

Nog niet goed bekomen van dit eerste salvo, krijgen we een mix aan genres op ons bord. De band smijt achtereenvolgens een portie reggae, house, r&b en nog wat meer drum & bass op ons bord. Oh, en nog een ballad of twee. De clubby inbreng op Rumour Mill spreekt mij wel aan. Had zo een song van vele andere groepen kunnen zijn, maar het staat toch niet verkeerd op dit album.

Rudimental band

Credit: Dave Ma

De bekendste vrouwenstemmen op We The Generation zijn die van Ella Eyre en Lianne La Havas. Waar die eerste er alles behalve in is geslaagd om een knaller zoals Waiting All Night te fabriceren, doet de tweede wél een frisse wind waaien. Needn’t Speak heeft het soulvolle van Lianne’s eigen muziek maar ontpopt zich eveneens richting de meer rechttoe rechtaan aanpak van Rudimental. Een heerlijk zomerse song die zonder twijfel de herfst een beetje warmer maakt. Op het dansbare Breathe keert La Havas nog eenmaal terug voor een meer subtiele, edoch ook geslaagde, rol.

Een erg bijzondere inbreng is die van de, intussen overleden, zanger Bobby Womack. De man toonde interesse voor de band en er werden ideeën uitgewisseld om samen een lied te schrijven. Uiteindelijk kreeg de band postuum een a cappella vocal door via Bobby’s vrouw om de puzzel te vervolledigen, New Day is daarvan het resultaat. Een fijne gitaar vs. drum & bass song is het mijn inziens zeker geworden, of de zanger er zelf tevreden mee is, zullen we echter nooit weten.

Kortom: een plaat met hits zoals Home is deze nieuwe niet en jammer genoeg staat er naar mening net wat teveel vulsel van mindere kwaliteit op. Desondanks die minpunten brengt We The Generation eveneens een hoop fijn materiaal voort. Collabs zoals die met Lianne La Havas en Bobby Womack zijn helemaal geslaagd en zullen hier nog veel spelen. In tegendeel tot Disclosure, weet ik dat Rudimental die songs live ook zonder de externe vocalisten staande houdt, en dat is een niet te versmaden kwaliteit.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?