Audio

Ellie Goulding – Delirium

Ellie Goulding - Delirium artwork

Het moet gezegd: de muziek van Ellie Goulding heeft mijn leventje al op een aantal onverwachte momenten wat extra kleur toegekend. Aan haar cover van alt-J’s Tessellate is een fijne herinnering verbonden, begin 2014 trok ik vervolgens op Valentijnsdag (jawel) naar haar concert in Vorst Nationaal (mijn bakvissen verslag lees je hier) en het meest recente wapenfeit dateert van Pukkelpop deze zomer, toen we een deel van haar set vanuit de verte meepikten. “Eigenlijk heeft die wel veel hits” concludeerden mijn beste en ik die avond. Daarom (en door de peer pressure op Twitter) heb ik besloten om haar nieuwe plaat Delirium eens van naderbij te beluisteren.

Na de opera-achtige intro krijgen we het ritmische Aftertaste op ons bord, een song die mij qua geluid enorm aan Friendly Fires deed denken. Niet slecht, en met heel wat radiohit-potentieel. De single On My Mind is zonder twijfel de eerste rechttoe rechtaan oorwurm die je tegen komt, deze is terecht als single uitgebracht.

Wat mij opvalt, is dat deze plaat klinkt als het logische vervolg op Ellie’s liveshows. Een minder ‘duistere’ (alles is relatief) sound dan op haar vorige platen, en nog meer ongecompliceerde pop. Het grootste deel van dit album voelt redelijk gelijkaardig aan, al slaagt Ellie er af en toe ook in om eens wat anders te doen. Don’t Need Nobody is daar een goed voorbeeld van. De eerste halve minuut wordt haar stem louter gedragen door een clubby beat, wat ook de volledige insteek van dit lied blijkt te zijn. Wat meer house, wat minder pop, dit kan ik wel smaken. Wat verder op de plaat blijkt Devotion ook in dit rijtje te passen.

Ellie Goulding

I Do What I Love is een geestig, oosters getint, lied. Helemaal geïnspireerd op de fameuze ‘Do what you love, love what you do’ quote. Ellie zet haar stem in het refrein scanderend in, wat zeker de aandacht trekt. In elk geval eentje dat eruit springt omdat het anders klinkt. Afsluiter Heal vind ik ook best te pruimen. Niet het meest innovatieve nummer, maar wel mooi instrumentaal én vocaal uitgevoerd en meer overtuigend dan het gros van Delirium.

Kortom: 22 nummers, zoveel staan er op de deluxe versie van deze plaat. Dat is vooral véél, wat resulteerde in het feit dat mijn eerste luisterbeurt op drie verschillende tijdstippen plaats vond. Zoals je een beetje kon verwachten, komt dat de kwaliteit van het totaalplaatje niet helemaal ten goede. Het grootste pluspunt van Delirium is dat het klinkt als de plaat van een meer volwassen Ellie Goulding, minder naïef dan Lights en Halcyon. Het is geen slecht album, diegenen die nu fans zijn van Ellie Goulding zullen ervan smullen. Of ze er veel nieuwe zieltjes mee zal veroveren die op zoek zijn naar iets fris, betwijfel ik dan weer.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

3 reacties

  1. Pingback: NAO – For All We Know | Twee Huizen Verder

    • Ik begrijp je mening zeker, het is niet dat ik ze sinds het reviewen nog vaak heb afgespeeld … Het is zonder twijfel veel te veel materiaal, ze had beter een kleinere – sterkere – selectie gemaakt.

      Beantwoorden

Iets toe te voegen?