Audio

Låpsley – Long Way Home

Låpsley - Long Way Home artwork

Ah, Låpsley … Tussen ons is het al geruime tijd dikke liefde. Na jouw de magnifieke Understudy EP die begin vorig jaar verscheen, werd ik erg nieuwsgierig naar wat jouw debuutplaat zou brengen. Je hebt er lang aan gewerkt, ik had ze eind vorig jaar al in de schappen verwacht, maar ondertussen is ze af en klaar om de wereld te veroveren. Toch viel jouw meest recente single Love Is Blind mij tegen, waardoor ik een beetje schrik kreeg voor Long Way Home. Wat het uiteindelijk geworden is, beste lezer, dat vertellen we je graag.

Wat ik je alvast kan vertellen: Love Is Blind is de zwakste schakel op dit album. Het is een reguliere popsong, die behalve de stukjes harp hier en daar weinig extra biedt.

Beginnen doen we met Heartless, een lied dat het evenwicht behoudt tussen haar sobere (Falling Short) en eerder grotesque (Love Is Blind) sound. Een geslaagde opener, die mij in elk geval nieuwsgierig maakt naar meer. Dat komt er hierna, in de vorm van singles Hurt Me en Falling Short. Voor die eerste had ik een tijdje nodig om ‘m te appreciëren, maar ondertussen vind ik het een sterk lied. Bij het tweede was het liefde op het eerste gezicht, en die heerst nu steeds. Met recht en reden één van mijn lievelingsnummers van 2014.

De beste nieuwelingen van dit album, zijn ongetwijfeld Cliff en Tell Me The Truth. Cliff is het bewijs dat Låpsley de minimalistische popsound helemaal onder de knie heeft. Een warm, soulvol nummer dat naar het einde toe prachtig open bloeit. Tell Me The Truth krijgt dan weer een zwoele R&B inslag mee. Iets wat we vooralsnog niet van deze zangeres te horen kregen, maar wat haar allesbehalve misstaat.

Nog zo’n experiment is Operator (He Doesn’t Call Me). Dit klinkt behoorlijk disco-ish en bijgevolg zijn linken met Mark Ronson snel gelegd. Een geslaagd en catchy lied, maar ik denk niet dat dit het geluid is waar Låpsley haar stempel mee moet zetten. Er zijn genoeg anderen die het beter doen.

Naar het einde toe schakelen we een versnelling terug. Silverlake en afsluiter Seven Months zijn meanderende nummers, met leuke blips en beats hier en daar. Degelijk, maar niet buitengewoon bijzonder. Bij Leap is het nog net wat anders, een sfeervolle intro neemt ons mee in een minimalistisch klinkend verhaal, zoals ik ze graag hoor. Eentje dat duidelijk refereert naar de eerste muzikale stapjes van deze artieste.

Kortom: de debuutplaat van Låpsley klinkt minder coherent dan ik had verwacht. Haar werk had tot nog toe een duidelijk herkenbare smoel, maar op Long Way Home zijn daar meerdere facetten aan toegevoegd. Of dat een goeie zaak is, daar ben ik nog niet helemaal uit. Het album is het relaas van een zoekende jongedame. Ik kijk uit naar het vervolg, op voorwaarde dat ze niet de zoveelste mainstream pop queen tracht te worden.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?