Audio

Yeasayer – Amen & Goodbye

Yeasayer - Amen & Goodbye artwork

De groep Yeasayer, dat is al sinds zolang ik het mij herinner een specialleke. Hij heeft Brooklyn als uitvalsbasis, maar dat is ook het enige hokje waar ze je in kan steken. De muziek is een mengeling van indiepop, rock en folk met hier en daar nog een uitspatting naar andere een ander genre. Eind vorige week bracht Yeasayer z’n vierde studioalbum Amen & Goodbye uit. En naar eigen zeggen is het alles behalve een zwanenzang.

De intro – Daughters Of Cain – klinkt alvast net zoals het artwork eruit ziet: een beetje surrealistisch, en vooral erg verhalend. Naadloos gaan we over in I Am Chemistry, een lied dat hier in België aardig wat airplay kreeg, en mij daardoor meermaals naar de Shazam app deed grijpen. Het zijn ongetwijfeld 3 liedjes voor de prijs van 1, maar wel gebonden door een sterke lijm. Op vijf minuten glijden we langs electro, catchy pop en gospelgezangen. Hier valt geen label op te plakken, maar geef het een kans en je zal zien dat het sowieso in je hoofd blijft steken.

Het laatste nummer dat individueel van de plaat werd gelost, heet Dead Sea Scrolls. Zonder twijfel één van de meer aanstekelijke deuntjes op deze plaat, die duidelijk mikt op een meezingend publiek. Een uiterst slimme zet met het festivalseizoen in aantocht.

Yeasayer

Credit: Eliot Lee Hazel

Tijdens de eerste luisterbeurt van dit album schoot er ongelofelijk veel door mij heen. Yeasayer klinkt als veel bands, en daardoor in the end toch weer als zichzelf. Dat klinkt misschien wat contradictorisch, maar let even goed op: de zanger heeft géén uniek stemgeluid, en bij elk lied krijg je toch minstens tweemaal het gevoel dat je stukken al eens elders hebt gehoord. Oké, op het orgel van Divine Simulacrum en het klavecimbel (?) uit Child Prodigy na. Dat laatste veroorzaakt zonder twijfel de grootste frons op je gezicht.

Eens bekomen van dat Middeleeuws instrumentaal geweld, krijg je bij Gerson’s Whistle een portie alt-J achtige mystiek op je bord. Dit is nog zo’n alternatief festival anthem dat zich in de staart schuil houdt. Een geniale popsong, zonder kapsones. Cold Night doet een gelijkaardige poging, maar slaagt net wat minder in z’n opzet. Afsluiten met een outro wordt ten slotte niet meer zoveel gedaan, maar deze band zag z’n kans schoon. Ik bleef geduldig wachten op de hidden track, maar na een halve minuut is het effectief over en uit.

Kortom: dat Yeasayer met Amen & Goodbye de plaat van het jaar heeft gemaakt, zal ik niet beweren. Dat hun vierde langspeler er eentje is die er in de popsoep uitspringt, zal niemand kunnen ontkennen. En dat zorgt ervoor dat ze minstens één luisterbeurt waard is.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?