Audio

Arthur Beatrice – Keeping The Peace

Arthur Beatrice - Keeping The Peace artwork

Als je mij vraagt naar mijn favoriete alt-pop platen van de afgelopen vijf jaar, zal ik Working Out van Arthur Beatrice ongetwijfeld noemen. Een prachtig album, dat ik nog steeds regelmatig speel, en bij elke luisterbeurt zo mogelijk nog klinkt. Beweren dat ik niet reikhalzend uit keek naar de opvolger van dit debuut, zou een zware leugen zijn. Vandaag ligt hij eindelijk in de winkels. En nu de hamvraag: kan Keeping The Peace mijn (toren)hoge verwachtingen inlossen?

Wat mij al sinds de release van de eerste echte single, Real Life, opviel, is een constante doorheen het album geworden: het intieme geluid van weleer heeft plaats geruimd voor groots en orkestraal opgezet instrumentengeweld. Wel niet overal in dezelfde mate, zo voelt Who Returned aan als de ingenieus bedachte overgang tussen het oude en het nieuwe werk. Initieel voelt het nummer als je vertrouwde trui aan, maar vanaf de opera-achtige inzet in de tweede helft, weet je dat de band het naar een heel ander (geluids)niveau heeft getrokken.

En dat is wennen, na mijn eerste luisterbeurt was ik een beetje van mijn melk door al die onverwachtse drukte (al had de veel te lange file op de E17 daar misschien ook wat mee te maken). Met dit album kruip je niet meer zomaar in de zetel, het palmt de ruimte in. Maar het gaat de band op een natuurlijke wijze wel af.

Arthur Beatrice

Dit heeft zonder twijfel te maken met de keuze om frontvrouw Ella Girardot veel prominenter uit te spelen. De naam Arthur Beatrice werd initieel gekozen vanwege de man-vrouw dualiteit in de vocals. Op Working Out ging de stem van Ella namelijk hand in hand met die van zanger Orlando Leopard. Hij is op deze nieuwe worp niet volledig aan de kant gezet, maar zij duidelijk wel twee banken vooruit. Haar stem is gegroeid, en als frontvrouw zal ze het ook live met haar mystieke look en engelachtige stem vast goed doen, maar af en toe mis ik Orlando’s warmere inbreng wel.

Niet dat dit van Keeping The Peace een kille plaat maakt, de strijkers, blaasinstrumenten en het gospelkoor springen (volgens het persbericht veel meer dan oorspronkelijk gepland) in. Ze zorgen ervoor dat je allesbehalve het gevoel krijgt dat je naar muziek van een viertal aan het luisteren bent. Een sterk voorbeeld daarvan is Every Cell, een lied dat rustig begint, maar evolueert naar iets bombastisch, met toch een ingetogen schoonheid. De ballad Healing krijgt eveneens dankzij het orkest een portie magie mee. Ik vraag mij momenteel wel af hoe ze deze sound live zonder alle instrumentale en vocale rijkdom zullen bewerkstelligen. Op 3 juni in de Botanique zullen we het weten (er zijn nog tickets).

Kortom: waar je zeker van mag zijn, is dat Arthur Beatrice alle touwtjes in handen heeft op Keeping The Peace. Dit album laat op geen enkel moment een instrumentale steek vallen en klinkt daardoor permanent gepolijst en in evenwicht. Maar of dat er een meesterwerk van maakt? Ik weet het niet. Mijn eerste gevoel bij de singles was ‘wow’, mijn gevoel na de volledige plaat is en blijft vooralsnog een beetje gewrongen. Maar ik ga het nog wat tijd en ruimte geven, goede wijn wordt meestal ook beter met de jaren.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?