Audio

Dubbelreview: Kaytranada – 99.9% & Jessy Lanza – Oh No

KAYTRANADA - Jessy Lanza

Gedurende de eerste helft van deze maand zijn er een pak mooie releases op de muziekliefhebber afgevuurd. Het beluisteren ervan is mij meestal gelukt, er iets over schrijven heel wat minder. Tijdsgebrek, je m’excuse. Onder het mom ‘beter laat dan nooit’ zijn er toch twee platen die ik vandaag nog wat aandacht wil schenken. Toevallig beiden van Canadezen (dat wist ik niet, voor ik mijn research deed), iets minder toevallig ook beiden minstens één speelbeurt waard. Ik vertel je graag waarom.

Kaytranada – 99.9%

De eerste van de twee is van Kaytranada. Een jonge kerel (est. 1992) die zich al een tijdje op mijn radar begeeft vanwege z’n talent voor het maken van zwoele en sexy beats. De meest recente collab met Katy B voor diens album Honey was daar het zoveelste bewijs van, en toen moest z’n eigen debuut nog verschijnen. Zoals ik wel had verwacht is dit er eentje geworden met veel samenwerkingen. Zo passeren onder meer AlunaGeorge, Anderson .Paak en Little Dragon de revue.

Het totaalplaatje klinkt zowel vertrouwd als onwennig. Het eerste paar nummers worden we meegesleept doorheen ’s mans dromerige en nachtelijke universum, om vervolgens met onze voeten op de grond te worgen gezet bij songs zoals Got It Good (met Craig David). Weight Off (met BadBadNotGood) haalt dan weer een jazzy kantje in het album naar boven. Dat klinkt fris en voor herhaling vatbaar. Vivid Dreams haalt op een gelijkaardige wijze uit naar de latin ritmes. Het meest mysterieuze en dansbare stuk percussie zit ongetwijfeld in Leave Me Alone (met Shay Lia), een heerlijke song, die bij de trouwe fans al ruim een jaar in het hoofd zat.

Kortom: ik vind 99.9% van Kaytranada een fijne plaat. De vibe zit over (bijna) de volledige lijn on point, en hoewel het album vermoedelijk niet de eindejaarlijstjes haalt, zal ze de zomer van 2016 in elk geval wel een paar graden warmer maken.

Jessy Lanza

Credit: Hollie Pocsai

Jessy Lanza – Oh No

Tijdens het Pinksterweekend waren mijn beste en ik op schok in Londen. Toen ik een exemplaar van het NME magazine in mijn handen kreeg, las ik daarin een erg positieve review over deze plaat. Niet echt eentje waar ik waarschijnlijk snel uit mijzelf naar had geluisterd, maar door de hoge score was mijn aandacht toch gewekt. Het is Jessy’s tweede album, al kende ik haar vooral van de magnifieke samenwerking met Caribou op diens laatste worp.

Oh No klinkt van de eerste tot de laatste noot erg poppy en lichtvoetig, maar daarom niet per se oppervlakkig. Nummers zoals VV Violence en It Means I Love You zijn zowel melodisch als lyricgewijs rechttoe rechtaan, wat ze in het nabije verleden al tot slim gekozen radiosingles bombardeerde. Twee schijven wel, die dankzij de leuke details nooit dreigen te vervelen. En dat is meteen ook van toepassing voor de rest van het album; we krijgen een portie nu-disco (Never Enough), FKA twigs-achtige beats en gezangen -gelukkig zonder deze al te expliciet na te apen- (Vivica Could Be U) en in de staart ook nog wat diepere clubby house beats (Oh No).

Kortom: als je een popplaat snel als eenvoudig en breed toegankelijk afschrijft, zou Oh No je wel eens het tegendeel kunnen bewijzen. In tegenstelling tot mijn initiële verwachtingen, heb je deze verzameling werk niet meteen door. Maar groeien, dat doet ze wél. Beluister ze meer dan één keert, en begrijp vervolgens ook waarom ze overal goeie punten krijgt.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?