Artikel

Pomrad: ‘Jazz is een vorm van dansen of poëzie bedrijven, maar dan via muziek’

Pomrad

Op een zonnige donderdagmiddag tref ik muzikant en producer Pomrad in z’n thuisstad Antwerpen. De release van zijn debuutplaat Knights staat voor de deur, maar ondertussen is hij alweer druk in de weer met het voorbereiden van z’n volgende album. Een bezige bij dus, die toch even tijd wou maken om onze vragen te beantwoorden.

Ik las dat je muziek in het Disney universum zou passen, ik bedenk er bij het luisteren eerder Nintendo games à la Mario Kart bij. Toevallig een fervent gamer (geweest)?
Pomrad: Totaal niet. Veel mensen denken dat ik een game- of eightiesfilmfreak ben maar ik heb daar helemaal niks mee. Zelfs mijn vrienden maken die associaties wel eens wanneer ik hen iets laat horen. Zij verwijzen eerder naar robots en Marvel superhelden, maar ik hou absoluut niet van actie en geweld. De muziek klinkt voor mij niet zo, eerder als onstuimige pret.

Welk nummer van de plaat heb je als eerste geschreven? Was er een moment waarop je dacht ‘nu ga ik effectief aan het album beginnen’?
Neen, eigenlijk niet. Eerst had ik de bedoeling om een derde EP uit te brengen, maar toen dacht ik ‘waarom niet ineens een album, dat is veel leuker en een uitdaging om te maken’. Dans is in elk geval het oudste nummer, het eerste idee daarvoor stond al lang op papier. Eigenlijk is de plaat een samenraapsel van het beste dat ik tot nog toe als Pomrad heb gemaakt. Maar ik ben continu bezig met het maken van dingen, zo kwam ik ook op ideeën die helemaal niet op Knights zouden passen. Het eerste nummer voor de plaat was volgens mij French Kiss, of Knights, één van die twee.

Ben je al bezig met het volgend album, of laat je dit eerst even bezinken?
Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk een tweede plaat maken waarop ik nog meer op ‘het verhaal’ in ga of een bepaalde richting insla. Het is nu zo’n beetje een mixtape geworden, van hot naar her, en dat is volgens mij tof voor één keer. Maar wie weet denk ik daar binnen verloop van tijd weer anders over, omdat dit misschien toch echt wel mijn ding is.

Na jouw fijne remix van Selah Sue’s Falling Out hadden we een nieuw collab met haar op jouw plaat wel zien komen. Hoe zijn de samenwerkingen met de andere artiesten, zoals Sylvie Kreusch en Billie tot stand gekomen?
De meeste mensen kende ik al uit het verleden. Met Billie en Steve Kashala heb ik vroeger nog in groepen gespeeld. Milla Brune kende ik minder goed, maar met haar had ik ook al enkele keren op een podium gestaan. De anderen heb ik via via doorgekregen en vervolgens gecontacteerd om samen te experimenteren, met de uiteindelijke selectie als resultaat.

Heb je veel vocals zelf ingezongen?
Een paar dingen, achtergrondstemmen en eerder subtiele dingen zoals in Hydratation. Daarop heb ik alles ingezongen.

Dat nummer doet mij een beetje denken aan Daft Punk, zijn dat jouw muzikale helden?
Van hun oude werk ben ik fan, het nieuwere spreekt mij minder aan. Andere helden zijn mensen zoals Al Jarreau of George Benson, voor de funky, gladde eighties kant. Dat vind ik zelf zalig, maar ik probeer er tegelijkertijd wel de draak mee te steken. Frank Zappa is er ook één, hij is niet direct toepasbaar voor Pomrad maar wel iemand die ik persoonlijk als muzikale held noem. Ik zou nog wel een aantal onbekende artiesten kunnen opsommen waarvan ik een specifiek werk geniaal vind, maar dat is dan niet van toepassing voor hun volledig oeuvre.

Pomrad - Knights artwork

Je speelt op Gent Jazz, waar wij je vermoedelijk aan het werk zullen zien, en dat verbaast mij niet gezien jouw manier van musiceren in mijn oren behoorlijk jazzy klinkt. Ogenschijnlijk geïmproviseerd maar tegelijkertijd volledig in control. Je hebt natuurlijk ooit jazzpiano gestudeerd. Ga je nu nog zo met jouw muziek om?
Ik denk dat ik een heel eigen definitie heb van jazz. Het heeft voor mij helemaal niks te maken met het conservatorium of theorie. Ik ben met jazz opgegroeid in de zin dat mijn vader dit vaak oplegde, net zo voor eighties funk en Frank Zappa. Eigenlijk heb ik veel meegekregen dankzij mijn vader. Alle muziek die ik als kind hoorde, vind ik nog steeds goed. Dit in tegenstelling tot de punkrock uitstapjes in mijn tienerjaren. Ik ga in elk geval niet bewust op een jazzy manier met mijn muziek om, het draait voor mij eerder om loslaten en de vibe die het genre heeft. Jazz heeft een bepaalde groove. Het klinkt altijd fris en het fluctueert, het is niet vast te grijpen maar je kan het wel uiten in muziek. Jazz is een vorm van dansen of poëzie bedrijven, maar dan via muziek.

Naast Gent Jazz, zijn er nog al enkele mooie line-up stekjes aangekondigd voor jou deze festivalzomer. Welk is jouw droomfestival om ooit eens op te spelen?
Ik ben zelf jammer genoeg nog niet op de allercoolste festivals geweest. Maar festivals zoals In The Woods in Engeland, zoiets dat ontstaan is uit de wil om iets zaligs te doen, met een eigen karakter, dat trekt mij aan. Down The Rabbit Hole (NL), dat zou ook fantastisch zijn. Op Oerol (NL) ben ik wel al geweest, dat is iets heel anders maar ik vind het ook tof.

En wat is het beste concert dat je zelf ooit zag?
Dat is moeilijk. De beste concerten die ik mij altijd herinner zijn klassieke concerten. Toen ik naar school ging in De Singel, het conservatorium, kon je voor 5€ een voorstelling bijwonen en dat vond ik geweldig. Ongetwijfeld kamermuziek en orkesten dus. Maar een week niet goed zijn van een optreden, dat heb ik nog niet mee gemaakt. Ik heb volgens mij al wel wat kansen gemist om zalige concerten te zien, maar ik wil er sowieso terug vaker heen gaan. Ik heb ook veel opnames gezien van live concerten die ik geweldig vond, maar je mag zoiets zeker niet spiegelen aan de realiteit.

Om nog eens terug te komen op die jazzpiano, ooit heb ik zelf vier jaar klassieke piano gespeeld. Wanneer ik mijn elektronische Yamaha op de ‘synthesizer’ stand zette, verkreeg ik identieke klanken aan diegene die ik bij jou op sommige nummers terug hoor. Het maakt mij nieuwsgierig: wat was jouw set-up om deze plaat te brouwen? Ik hoor veel details, wat heb je zoal gesampled?
Ik heb onder andere een fluitketel opgenomen en samples gekocht van een kajietende hond. Die wou ik zelf wel opnemen, maar dat bleek niet zo’n evidentie. Ik heb tevens veel dingen gebruikt van opnames die ik al in mijn bezit had van mijn andere groepen.

Kon je door al mogelijkheden nog vlot beslissen wat je effectief wou gebruiken?
Bij de fluitketel was dat wel het geval. Ik wou iets opzwepend om een climax te creëren, zoals je dat met een synthesizer ook kan doen. Maar ik wou iets ander. Ik had wel een soort geluid indachtig, en toen ik ermee bezig was, moest ik plots aan de fluitketel denken, en had ik een ‘eureka’ gevoel. Het is altijd wel knip- en plakwerk en aftoetsen wat werkt en wat niet. Soms weet je echt wat je wil, en dan kijk je of je dat in huis hebt, soms ook niet. Ik probeer wel kordaat te zijn. Ik heb inderdaad veel te veel samples en als je constant moet wikken en wegen wat de beste sample is, kan je bezig blijven. Je moet gewoon kiezen.

Tot slot: is er een song die je graag eens wil coveren?
Goh, ik heb dat in elk geval nog nooit gedaan. Als ik het zou doen, zou het eerder een herwerking zijn van iets dat een totaal andere stijl maar wel een toffe melodie heeft. Dat in een nieuw jasje steken en er iets aparts mee doen. Of een eighties nummer dat nooit bekend is geweest maar waar wel iets in zit. Misschien wordt het toch één of ander cheesy poplied, dat met een andere productie veel toffer had kunnen zijn. Een titel kan ik je helaas niet geven, dat is voor een volgende keer.

Knights, het debuutalbum van Pomrad, verschijnt op 3 juni. Deze zomer tourt hij langs verschillende festivals, voor meer details kijk je even best op zijn Facebookpagina.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

2 reacties

  1. Pingback: Mijn festivalzomer 2016 | Twee Huizen Verder

  2. Ik heb ondertussen zijn optreden meegemaakt in deSingel en deze week de plaat gekocht. Vind het een sterk geheel. Ik hoor Mandré en Dam Funk, maar Pomrad heeft een zeer eigen sound.

    Beantwoorden

Iets toe te voegen?