Audio

Tom Odell – Wrong Crowd

Tom Odell - Wrong Crowd artwork

Wat. Een. Opluchting. Dat is het eerste dat ik denk wanneer ik de nieuwste plaat van Tom Odell beluister. Drie jaar na zijn debuut (Long Way Down, met topnummers zoals Another Love en Grow Old With Me) komt Tom met zijn tweede plaat op de proppen. De eerste single, Magnetized, werd een tijdje geleden al op de wereld losgelaten en kon mij helaas maar weinig bekoren. Zonde, zo dacht ik, want wat als de volledige plaat tegenvalt? Gelukkig is Tom alsnog niet vergeten wat ik wél kan smaken …

Het eerste wat me opvalt is het vernieuwende aspect van de plaat. De piano staat nog steeds centraal maar daarbij komen steeds meer electro en gitaren binnensluipen. Wel duidelijk is dat Tom niet stil gezeten heeft de laatste drie jaar, vooral dan op liefdesvlak. Het alom terug kerende thema ‘heartbreak & regret’ is wel érg opvallend. Maar, ik klaag helemaal niet. Zestien nummers lang geeft Tom het beste van zichzelf met hier en daar verrassingen, maar toch met de oh zo vertrouwde sound.

Het eerste nummer van de plaat, Wrong Crowd begint alvast veelbelovend en dat blijft het ook. Al meteen komen de poppy electro invloeden binnenwaaien maar Tom en het nummer blijven ook overeind wanneer de piano wat verder te zoeken is. Over Magnetized kan ik kort zijn: de strofes zijn zeker in orde maar helaas lijken de refreinen een beetje makkelijk opgelost. De dag dat je dit schreef heb je toch een klein steekje laten vallen, Tom. Maar het is je vergeven, perfectie bestaat nu eenmaal niet.

Met Concrete krijgen we wat Prince invloeden op ons bord. Zeker een leuke meezinger (behalve misschien in de hoge passages). Ook leuk om mee te zingen zijn de toch wel poppy en eerder up-tempo nummers zoals Silhouette, met zijn zalige old school Disney intro, en She Don’t Belong To Me. Ook in de categorie meezingbare popsongs vinden we Here I Am met lyrics zoals ‘Baby could you love me some more’. Geen probleem Tom, komt dik in orde.

Tom Odell

In de categorie ‘dichttrekkers’ (ook wel slows genoemd) vinden we Constellations en Mystery. Behoorlijk melig en daardoor best wel openingsdans-waardig. Maar ik klaag niet, een beetje meligheid makes the world go round, right?

Sparrow is mijn absolute favoriet op de nieuwe plaat. Direct al een paar keer op repeat gezet. Weinig poeha maar des te meer effect. De romantische ziel in mij is weer blij gemaakt. Wegdromen verzekerd!

Bij Somehow is de vorige plaat niet ver weg te denken. Wat zeker niet erg is tussen alle vernieuwende nummers door. In mijn hoofd is het al herfst en zit ik onder een dekentje in Tom’s melancholische wereld, niet van plan om direct weer te vertrekken want gezellig is het er sowieso.

Dan rest ons nog de absolute heartbreak toppers. In aanmerking komen zeker Jealousy en I Thought I Knew What Love Was. In de laatste ontdekt Tom nog maar eens hoe leuk en tegelijk ook pijnlijk de liefde kan zijn. Ja, Tom, It’s sweet and it’s stone cold … we know. Leuk dat je ook up-to-date bent. Vooral blijven ontdekken zou ik zo zeggen, dan kunnen we met z’n allen nog een paar geweldige nummers verwachten.

Conclusie: een vernieuwde Tom Odell die zijn eigenheid niet verliest, dat krijgen we op de nieuwe plaat. Een waardige opvolger voor Long Way Down. Ik kijk alvast uit naar 21 februari 2017 want dan vind je me in zwijm gevallen op de eerste rij in de Ancienne Belgique.

Geschreven door Lynn Janssens.

Geplaatst door

Soms kunnen er op Twee Huizen Verder mensen buiten het vaste team ook hun ei kwijt. Gelegenheidsschrijvers, specialisten of gewoon personen die iets te vertellen hebben. Wil je gastblogger worden? Contacteer ons!

Iets toe te voegen?