Audio

Shura – Nothing’s Real

Shura - Nothing's Real

Eén van de albumreleases waar ik sinds de aankondiging dit voorjaar naar uit keek, was die van Shura. Deze 25-jarige Britse jongedame was genomineerd voor de BBC Sound Of 2015 waardoor ik in dat jaar eigenlijk haar debuutplaat al had verwacht. Maar die kwam er niet, Shura nam haar tijd. Een klein ‘stresske’ overviel mij vanochtend toen ik besefte dat ik Nothing’s Real eindelijk kon beluisteren. En oh, wat een plaat is me dat geworden.

Dat het album persoonlijk is, valt al vanaf de eerste noten op. Shura integreert op mysterieuze wijze stukjes van haar eigen gebabbel en dat van haar naasten (o.a. haar moeder in afsluiter White Light). Het schept meteen een vertrouwensband. Het ‘hé, met u zou ik op straat wel eens een spontane babbel kunnen doen’ gevoel.

Na die eerste kennismaking, worden we dankzij de titelsong recht naar de jaren ’80 gekatapulteerd. Een ongelofelijk catchy lied, mede dankzij de ‘I need medicine’ hook die de trouwe fans al herwerkt in The Space Tapes konden horen. Serieus onder de indruk was ik, en dat al na twee liedjes.

Shura

Credit: Andrew Whitton

Er staat ook al wat gekend werk op het album, waaronder de meest recente single What’s It Gonna Be waarvan je zéker de überschattige videoclip eens moet bekijken. Touch, 2Shy, White Light en het ronduit ge-wel-dige Indecision passeren – niet achtereenvolgens – de revue. Stuk voor stuk pareltjes, gene zever. #fangirling

Van de nieuwe muziek kan ik niets als minderwaardig bestempelen, maar uiteraard heb ik mijn favorieten. De titeltrack is daar één van, maar Tongue Tied en Make It Up doen het ook erg goed.

Kortom: een gedachte die door mijn hoofd ging bij het beluisteren van deze plaat is ‘mijn ouders zouden een deel hiervan wel kunnen hebben gehoord in hun tijd’. En daar is veel mee gezegd. Shura heeft in 2016 met Nothing’s Real een aardig tijdloze plaat gemaakt, net omdat ze al zo bekend klinkt. Bovenal heerst consistentie, in kwaliteit van de muziek, maar eveneens in al het visuele dat ermee gepaard gaat (waarvoor hulde aan illustratrice Louise Pomeroy) en ik kan niet ontkennen dat mijn grafisch hart daar ook wel wat sneller door gaat slaan.

Shura's Room

Credit: Louise Pomeroy

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?