Audio

Oh Wonder – Ultralife

Oh Wonder - Ultralife artwork

Het is amper twee jaar geleden dat de debuutplaat van Oh Wonder verscheen, na gedurende een jaar elke maand een nummer ervan te lossen. Sindsdien heeft het duo wereldwijd getoerd (162 shows in 14 maanden) om tussendoor te starten met de opnames van album nummer twee. En in het najaar staat er een nieuwe tournee in de steigers. Bezige bijtjes, die Anthony en Josephine. Maar wat is de weerslag ervan op hun nieuwe album, Ultralife?

Wat bij het beluisteren al gauw opvalt, is de rijkere instrumentatie van het geheel. Waar er vroeger zo nu en dan een pauze viel, koos het duo dit keer voor bombastische en grootse refreinen. Het mooie eraan is dat er veel gewerkt werd met live instrumentatie, in plaats van computergeluiden. Drums en basgitaren tekenen present, net zoals Anthony’s collectie analoge synthesizers. En dat resulteert in een vol en warm geluid.

Nog zo’n garantie Oh Wonder, is dat de vocalen positiviteit uitstralen. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat Josephine echt een triestig geluid uit haar stem krijgt, dat zit er gewoon niet in. Heavy tovert ongetwijfeld de grootste glimlach op mijn gezicht, mede dankzij de kleurrijke videoclip en het vrolijke pianoriedeltje. Zelf noemen ze het hun disco-nummer. Daar zit wel iets in.

Oh Wonder

Credit: Josh Shiner

Het probleem van dit album zit onder andere in de ballads en tragere nummers. Je gelooft ze niet. Bigger Than Love is daar een goed voorbeeld van. Wat na de helft van de liedjes pijnlijk duidelijk wordt, is dat we veel hetzelfde te horen krijgen. Op hun debuut wist Oh Wonder nog niet hoe ze wilden klinken, wat resulteerde in variatie. Ondertussen heeft het duo een sound gevonden en trok ze die een volledig album door. En teveel van dat happy bubbly geluid ontneemt de magie ervan. Honing is ook lekker, maar van een volledige pot in één keer word je niet gelukkig.

Kortom: ik blijf ervan overtuigd dat Oh Wonder uit twee muzikanten bestaat met veel potentieel. Luister bijvoorbeeld eens naar de Black Mud EP van Layla, Josephine’s vorige alter ego. Maar dat dit album gemaakt is tijdens een slopende tournee, hoor je hard. Er werd teveel op automatische piloot gewerkt en te weinig geëxperimenteerd. Hopelijk zien ze dit zelf ooit in, en dan gaat het sowieso terug de goeie richting uit.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?