Audio

Rosie Lowe – YU

Rosie Lowe - YU artwork

Het is geen geheim dat Annelies en ik al jaren fan zijn van Rosie Lowe. Haar werk verscheen hier al meermaals. Debuutalbum Control kende ik zelfs 4,5 sterren toe. En daar sta ik drie jaar later nog steeds achter. Het mag je dus niet verbazen dat ik stond te popelen om opvolger YU aan je voor te stellen. Lost ze de verwachtingen in?

Starten doet deze plaat rustig. Lifeline is een sfeervolle intro. We worden met z’n allen zachtjes mee gewiegd in Rosie’s universum. Toch overtuigt het een pak minder dan het krachtige Run Run Run waar Control mee opende.

Lifeline maakt een mooie brug naar The Way, de samenwerking met Jay Electronica. Dit is een heerlijk liefdeslied. Lang, maar zeker catchy en niet saai. Er volgt bovendien een bijzondere gesproken outro wanneer je denkt dat de laatste noot werd gespeeld. Een duidelijke stijlbreuk maar het kan.

Met Birdsong komt deze boemeltrein pas écht op gang. Dit was de eerste single van het album. Bij de release moest ik er eventjes aan wennen. Het indrukwekkende mannelijk achtergrondkoor zag ik bijvoorbeeld niet komen maar is geslaagd. Bekijk zeker de COLORS live versie op Youtube hiervan. Geweldig.

De tweede single, Pharoah, heeft me minder beet. De instrumentatie is soms te tenenkrommend voor mijn oren. Maar het refrein blijft hangen. Ik geef het nog even het voordeel van de twijfel, misschien is ’t een groeier.

Valium vormt samen met Body//Blood en Shoulder de drie interludes op dit album. Body//Blood is de winnaar van deze drie, al slagen ze er allemaal in om een eigen mini-verhaaltje te vertellen.

Wat er bij Mango, ITILY en Little Bird gebeurt, vat ik niet. Het valt het best te verwoorden als ‘er zit wat te weinig schwung’ in. Rosie Lowe is voor mij iemand die minimalistische edoch soulvolle muziek maakt – met als speerpunt haar prachtige stem – maar in dit middengedeelte van YU wordt het saai en is ze mij kwijt. In het midden van Little Bird viel het me plots op dat ik zelfs niet meer aan het luisteren was. Helaas.

Beterschap volgt bij Royalty en bij UEMM is mijn aandacht helemaal terug. Een sobere, door beats gedreven heart-wrenching ballad. Zo horen we het graag. De meer soulvolle tegenhanger hiervan horen we in afsluiter Apologise.

Ten slotte mis ik de single The Light, die los tussen dit en het vorige album verscheen. Wat een dijk van een nummer! Een begrijpelijke keuze echter om het weg te laten op YU, want het lied sluit beter aan bij Control. En dat zijn uiteraard vijgen na Pasen.

In ’t kort: Rosie Lowe’s tweede plaat mist voor mij de optimistischere en meer energetische toon die haar eerste had. Lagen mijn verwachtingen te hoog? Neen. Liedjes zoals Birdsong bewijzen dat ze ‘het’ zeker niet verloren is. Maar ‘het’ zit niet in YU.

Geplaatst door

Grafisch vormgever overdag. Muziek- en koffiefanate 's avonds en in het weekend. Nieuwsgierig aagje. Droomt ervan om ooit een albumhoes te ontwerpen.

Twitter Website

Iets toe te voegen?